|
ទទួលព័ត៌មានតាមអ៊ីមែល
សូមលោកអ្នកទទួលអត្ថបទថ្មីៗ តាមរយៈទូរសាអេឡិចត្រូនិច
|
| ហេតុអ្វីខ្ញុំសរសេរសៀវភៅនេះ ? |
| ααα គីម សត្ថាវី ចៅក្រមនៃតុលាការកំពូលកម្ពុជា | | | 11-06-2008 | លោកស្រីគីម សត្ថាវី ចៅក្រមនៃតុលាការកំពូលកម្ពុជា និងជាអតីតនាយិកាសាលាភូមិន្ទចៅក្រម រៀបរាប់នៅក្នុងសៀវភៅ«យុវភាពបាក់បែក» (បោះពុម្ពផ្សាយក្នុងឆ្នាំនេះដោយគ្រឹះស្ថានបោះពុម្ព Actes Sud ) អំពីការជាប់ឃុំរបស់លោកស្រីនៅក្នុងជំរំការងាររបស់ពួកខ្មែរក្រហម។
នៅពេលនោះ លោកស្រីទើបតែមានអាយុ២១ឆ្នាំ ហើយលោកស្រីគឺជាអ្នករួចរស់ជីវិតដ៏កម្រម្នាក់ពីឋាននរកខ្មែរក្រហម។ នៅឆ្នាំ១៩៩៦ លោកស្រីបានត្រឡប់ទៅកាន់កន្លែងនោះម្តងទៀត។ វាគឺជាចំណុចចាប់ផ្តើមនៃការងារទាក់ទងនឹងការចងចាំមួយ គឺការចងចាំរបស់លោកស្រីផ្ទាល់ និងរបស់ជនរួមជាតិលោកស្រី ហើយវាបាននាំទៅដល់ការងារសរសេរមួយ។ លោកស្រីពន្យល់ប្រាប់កាសែតពីកត្តាដែលបាននាំអោយរូបលោកស្រីធ្វើកិច្ចការនេះ ហើយពិនិត្យមើលទំព័រដ៏ខ្មៅងងឹតនៃប្រវត្តិសាស្រ្តកម្ពុជាឡើងវិញ ក្នុងនាមជាអ្នកនៅរស់រានមានជីវិត និងជាចៅក្រមម្នាក់។ ១ - ហេតុអ្វីខ្ញុំសរសេរសៀវភៅនេះ ?
ខ្ញុំគិតថា សំណេរនឹងអនុញ្ញាតអោយខ្ញុំរំដោះខ្លួនចេញពីសុបិនអាក្រក់ទាំងឡាយ។ វាកើតឡើងញឹកញាប់ណាស់។ កាលណាពេលថ្ងៃគ្មានរឿងអីកើតឡើងទេ ខ្ញុំអាចគេងលក់ស្រួល ប៉ុន្តែកាលណាមានបញ្ហាអ្វីមួយ ឬខ្ញុំមានកង្វល់អ្វីមួយ យប់ឡើងខ្ញុំយល់សប្តិអាក្រក់រហូត។ ខ្ញុំយល់សប្តិឃើញគេមកកន្ត្រាក់ដាស់ខ្ញុំនៅម៉ោង៣ទៀបភ្លឺ ដើម្បីទៅធ្វើការនៅក្នុងការដ្ឋានរបស់អង្គការ ឬត្រូវគេបញ្ជូនទៅជីកប្រឡាយឬទំនប់ទឹក ខ្ញុំខ្លាចមិនហ៊ានចុះទឹក ខ្ញុំគ្មានអ្វីហូប ខ្ញុំខ្លាចគេនាំខ្ញុំទៅកន្លែងផ្សេង ខ្ញុំមើលឃើញពួកឈ្លបដឹកមនុស្សដើរដៃចងស្លាបសេក។ល។
ខ្ញុំតែងតែប្រាប់ប្រវត្តិរបស់ខ្ញុំទៅមិត្តភក្តិ និងមនុស្សដែលខ្ញុំបានជួបនៅកន្លែងធ្វើការ។ វាបានជួយខ្ញុំច្រើន ប៉ុន្តែនៅមិនទាន់អាចរំដោះរូបខ្ញុំចេញពីសុបិនដ៏អាក្រក់នេះបានទេ។ វាប្រៀបដូចជាអ្វីម្យ៉ាងដែលដក់ជាប់នៅក្នុងការគិតរបស់ខ្ញុំជានិច្ច។ មិត្តភក្តិខ្ញុំមួយចំនួនក៏បានជំរុញអោយខ្ញុំសរសេររឿងនេះចេញមក។ ដោយមានការជួយជំរុញពីបង ដូ ខ្ញុំក៏បានត្រឡប់ទៅមើលទីកន្លែងដែលខ្ញុំជាប់ឃុំនៅខេត្តកំពង់ចាម។ ខ្ញុំបានធ្វើដំណើរជាច្រើនលើកទៅភូមិថ្មី (ទីនោះហើយដែលខ្ញុំត្រូវគេបញ្ជូនទៅរស់នៅអស់រយៈពេល៤ឆ្នាំ) ដើម្បីទៅជួបគ្រួសារមួយដែលបានជួយយកអាសារខ្ញុំក្រោមរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ។ ខ្ញុំថែមទាំងបានជួបអតីតមេកងក្នុងជំរំរបស់ខ្ញុំជាច្រើននាក់ទៀតផង ហើយមានម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះហ៊ានអះអាងថាគាត់ជាមេកង។ ខ្ញុំមានបំណងទៅមើលទីកន្លែងមួយចំនួនដែលនៅមានស្លាកស្នាមនៃអំពើសាហាវយង់ឃ្នងនានា ដូចជាវត្តអូត្រាគួន ជាវត្តដាច់សង្វែងមួយដែលគេយកធ្វើជាពន្ធនាគារដ៏សំខាន់មួយនៅក្នុងស្រុកកងមាស។
ការនិយាយពីអតីតកាល គឺជាកាតព្វកិច្ចនៃការចងចាំ និងជាដំណើរការនៃការចងចាំ។ កាតព្វកិច្ចនៃការចងចាំនេះគឺជាបញ្ហាសាកល។ វាពាក់ព័ន្ធនឹងមនុស្សជាតិទាំងមូលចំពោះមុខបទឧក្រិដ្ឋដែលបានប្រព្រឹត្តឡើង។ ប៉ុន្តែកាតព្វកិច្ចនៃការចងចាំនេះក៏ជាបញ្ហារបស់ជាតិដែរ ហើយដំណើរការនៃការចងចាំគឺជាការចាំបាច់សម្រាប់បុគ្គលម្នាក់ៗ ពីព្រោះមនុស្សម្នាក់ៗក្នុងចំណោមពួកយើងគឺមានការចងចាំផ្ទាល់ខ្លួន។
វាគឺជាការងារដើម្បីសន្តិភាព និងការផ្សះផ្សា ដោយវាមិនត្រឹមតែអាចជួយអោយអ្នកនៅរស់រានមានជីវិតផ្សេងទៀតអាចនិយាយចេញ និងធ្វើការស្វែងយល់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងអនុញ្ញាតអោយកម្មាភិបាលនៃកងចល័តអាចនិយាយចេញដែរ ព្រោះពួកគេបានឃុំខ្លួនឯងនៅក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់នៃពិរុទ្ធភាព និងអសមត្ថភាពរបស់ពួកគេក្នុងការសម្តែងចេញជាយូរមកហើយ។ បើទោះជាគេត្រូវធ្វើការអភ័យទោស គេក៏ត្រូវតែដឹងសិនថាតើគេអភ័យទោសអោយអ្នកណា។
ខ្ញុំក៏ចង់ផ្តល់សក្ខីភាពរបស់ខ្ញុំដើម្បីជួយក្មេងជំនាន់ក្រោយអោយបានយល់ពីប្រវត្តិសាស្រ្តយើងដែរ ហើយអោយពួកគេស្គាល់ពីអត្តសញ្ញាណជាតិយើង ពីព្រោះបើគ្មានអត្តសញ្ញាណជាតិទេ គឺគ្មានប្រទេសជាតិឡើយ។ ដើម្បីអោយខ្លួនយើងស្ថិតក្នុងចំណោមប្រជាជនតែមួយ គេត្រូវកសាង និងការពារអត្តសញ្ញាណរបស់យើងលើគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់ រាប់តាំងពីវប្បធម៌ ហើយប្រាកដណាស់គឺភាសាតែម្តង។
២- របបខ្មែរក្រហម
ប៉ុល ពត មានមហច្ឆិតាដ៏ឆ្កួតលីលាចង់ធ្វើអោយល្អលើសស្ថាបនិកទាំងឡាយរបស់ប្រាសាទអង្គរ នេះជាអ្វីដែលគាត់បាននិយាយ។ ប៉ុន្តែ ការរៀបចំរបស់គាត់គឺផ្អែកលើកសិករក្រីក្រ និងមិនបានរៀនជ្រៅជ្រះ។ តើគេស្រមៃថា កសិករគ្មានបទពិសោធន៍ទាំងនេះអាចដឹកនាំសង្គមទៅរកការរីកចម្រើនបានយ៉ាងដូចម្តេចទៅ? សង្គមមួយគឺត្រូវការមន្រ្តី គ្រូបង្រៀន វិស្វករ។ តើគេអាចជឿជាក់លើអនាគតយ៉ាងដូចម្តេចបាន បើគ្មានអ្នកណាបង្រៀនផងនោះ?
វាជាគំនិតហួសវិស័យមួយ ពួកគេបាន :
សម្លាប់ស្ត្រី និងបុរសចេះដឹង តាមរយៈការបង្អត់អាហាររហូតដល់ស្លាប់
កម្ទេចវិស័យអប់រំ និងវប្បធម៌
បិទទីកន្លែងសម្រាប់ផ្តល់ចំណេះដឹង និងវប្បធម៌ : សាលារៀន មហាវិទ្យាល័យ រោងល្ខោន វត្ត។ល។
ប្រព្រឹត្តការសម្លាប់រង្គាលលើព្រះសង្ឃ ជនជាតិចាម និងបញ្ញវន្ត
លោកអាល់ប៊ែរ កាមូស បាននិយាយអោយពួកណាហ្ស៊ីថា : គេមិនគិតអាក្រក់ ដោយសារគេជាឃាតករទេ ប៉ុន្តែគេគឺជាឃាតករដោយសារគេគិតអាក្រក់។ ដូច្នេះ គេអាចក្លាយជាឃាតករដោយមិនចាំបាច់សម្លាប់មនុស្សដោយខ្លួនឯងឡើយ។ គឺក្នុងករណីនេះហើយដែលពួកមេខ្មែរក្រហមក្លាយជាឧក្រិដ្ឋជន។
កម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យគឺជារបបបោកប្រាស់ និងទុរ្ភឹក្សមួយ ដែលខ្ញុំរក្សាទុកក្នុងការចងចាំទាំងមូលទាំងក្តៅរោលរាល។
ពួកខ្មែក្រហមបានបំបែកកោសិកាគ្រួសារ ហើយលើសពីនេះទៀត គឺលែងមានហើយសាមគ្គីភាពក្នុងសង្គម និងក្រុមញាតិផៅឬអ្នកជិតខាង ដែលពីមុនធ្លាប់តែស្គាល់រាប់អានគ្នា និងទុកចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមក។ របបនេះបានបង្កអោយមានការមិនទុកចិត្តគ្នានៅខាងក្នុងរង្វង់ក្រុមគ្រួសារតែម្តង។ កុមារត្រូវពលីជីវិតរបស់គេសម្រាប់អង្គការ ហើយលែងគោរពឳពុកម្តាយខ្លួនឯងទៀតហើយ។ កុមារប្រព្រឹត្តអំពើប្រឆាំងនឹងមនសិការខ្លួនឯងនៅចំពោះមុខឳពុកម្តាយដែលអសមត្ថភាពមិនអាចតបតអ្វីបាន។ ពួកខ្មែរក្រហមបានប្តូរមនុស្សម្នាក់ទៅជាគ្រឿងម៉ាស៊ីនដែលលែងចេះគិតពិចារណាអ្វីទាំងអស់។ ដោយសារតែខ្លាចស្លាប់ដោយការអត់ឃ្លាន និងដោយសារភ័យខ្លាចត្រូវគេសម្លាប់ចោល មនុស្សម្នាក់ៗលែងស្គាល់គ្នាទៀតហើយ ពួកគេលែងទទួលស្គាល់ឳពុកម្តាយ បងប្អូនអ្វីទាំងអស់។ គេត្រូវការគ្រប់យ៉ាង ពេលកាច់ពោត គេចង់បានពោត ពេលច្រូតស្រូវ គេចង់បានស្រូវ... និងការលួចចំណីអាហារដ៏ញឹកញាប់ពីក្នុងបង្វិចអ្នករួមការងារជាដើម។ គ្រប់គ្នាបាត់បង់សីលធម៌ និងអាកប្បកិរិយាល្អអស់រលីង ហើយការប្រព្រឹត្តិរបស់យើងគឺដើម្បីតែម្យ៉ាងគត់គឺ «ការបំពេញក្រពះ»។ ភាពស្ងៀមស្ងាត់គឺជាការធានាសុវត្ថិភាព តាមពាក្យស្លោកមួយថា«ដាំដើមគ» គឺបានន័យថាត្រូវធ្វើជាមនុស្សគថ្លង់។ ម្នាក់ៗគិតតែពីខ្លួនឯង នេះហើយយើងបានប្រែក្លាយទៅជាបែបនេះឯង។
ការសន្និដ្ឋានរបស់ខ្ញុំគឺថា កំហុសធំជាងគេរបស់ពួកខ្មែរក្រហម គឺពួកគេមានបំណងដ៏ឆ្កួតលីលាក្នុងការប្រឆាំងនឹងជំនឿសាសនានៃជីវិត និងជីវិតរបស់យើង។
៣- ហេតុអ្វីបង្ហាញសក្ខីភាពនេះចំពេលការរៀបចំបើកសវនាការ?
ការវិលមកមានលំនឹងផ្លូវចិត្តដូចដើមវិញ គឺទាមទារពេលវេលាយូរគួរសមដែរ។ គេត្រូវការទុកអោយពេលវេលាកន្លងផុតទៅ ដើម្បីអោយអនុស្សាវរីយ៍ដ៏ឈឺចាប់ដល់ពេលទុំជ្រុះ ហើយអោយជនរងគ្រោះមានពេលដកឃ្លាមកគិតពិចារណា។ ម្នាក់ៗព្យាយាមធ្វើអ្វីដែលគេអាចធ្វើបាន ដើម្បីចាកផុតពីរឿងឈឺចាប់ទាំងនេះ ហើយរកឃើញនូវលំនឹងមួយឡើងវិញ បើនិយាយពីខ្លួនខ្ញុំ គឺតាមរយៈការសិក្សា ការងារ និងការបម្រើផ្នែកយុត្តិធម៌នៅក្នុងប្រទេសរបស់ខ្ញុំ។ខ្ញុំរកលំនឹងក្នុងខ្លួនបានតាមរយៈការនិយាយទៅកាន់អ្នកដទៃ និងតាមរយៈការសរសេរដោយផ្សារភ្ជាប់ជាមួយអ្នកនៅមានជីវិតរស់រាន និងមេកងចល័តរបស់ខ្ញុំ។
ទាំងអស់នេះគឺត្រូវការពេលវេលា និងភាពអំណត់។ អ្នកពិតជាបានសង្កេតឃើញហើយថា សក្ខីភាពស្តីពីការសម្លាប់រង្គាលជនជាតិជ្វីហ្វ នៅតែមានចេញផ្សាយរហូតដល់ថ្ងៃនេះ ពោលគឺ៦០ឆ្នាំក្រោយព្រឹត្តិការណ៍កើតឡើង ដូចជាសៀវភៅ «ជីវិតមួយ (Une vie)»របស់លោកស្រីស៊ីម៉ូន វ័យ ឬក៏សៀវភៅ«ថ្ងៃដ៏យូរនៃរដូវរងា (C’est en hiver que les jours rallongent)» របស់លោកសូសេហ្វ ប៊ីយ៉ាឡូត៍ ជាដើម។ សម្រាប់អ្នកនិពន្ធចុងក្រោយនេះគឺគាត់រង់ចាំអស់ពេល៦០ឆ្នាំទើបចេញផ្សាយសក្ខីភាពស្តីពីការបញ្ជូនខ្លួនទៅកាន់ជំរំប្រមូលផ្តុំអូស្វីត (Auschwitz) នៅឆ្នាំ១៩៩៤។
តាមពិតទៅ វាគ្រាន់តែជារឿងចៃដន្យប៉ុណ្ណោះ។ ការងារពាក់ព័ន្ធនឹងការចងចាំរបស់ខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ១៩៩៦ នៅពេលដែលខ្ញុំបានទៅជួបសួរសុខទុក្ខគ្រួសារតាជួប និងយាយភាពជាលើកទី១។ ខ្ញុំទើបតែចាប់ផ្តើមសរសេរនៅឆ្នាំ២០០៥ប៉ុណ្ណោះ។
៤- យោបល់របស់ខ្ញុំក្នុងនាមជាចៅក្រមម្នាក់
ខ្ញុំយល់ថា វាមានសារៈសំខាន់ដែលត្រូវទទួលស្គាល់ពីឋានៈរបស់ជនរងគ្រោះ ផ្តល់អោយពួកគេនូវការជួសជុលសតិអារម្មណ៍ឡើងវិញ និងស្រាយបំភ្លឺទំនួលខុសត្រូវរបស់ពួកពេជ្ឈឃាត។
ការកាត់ទោសនេះ! យើងត្រូវធ្វើឡើងសម្រាប់សងដល់ជនរងគ្រោះ។ យើងពិតជាត្រូវការវាណាស់ ដើម្បីបុព្វហេតុនៃមនុស្សជាតិទាំងមូល។
កាតព្វកិច្ចពាក់ព័ន្ធនឹងការចងចាំមិនបញ្ឈប់ត្រឹមនេះទេ : គេត្រូវដាក់យុគសម័យនេះបញ្ចូលទៅក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្តប្រទេសយើង ដាក់ក្នុងកម្មវិធីសិក្សានៅសាលារៀន និងធ្វើអោយវាក្លាយជាប្រធានបទនៃកិច្ចសន្ទនាពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ ដើម្បីអោយស្នាមរបួសបានជាសះវិញ។
យើងទាំងអស់គ្នាជាពុទ្ធសាសនិក។ ព្រះពុទ្ធសាសនាធ្វើអោយគេរួចផុតពីការសងសឹកពីអ្នកដទៃមែន ប៉ុន្តែគេមិនអាចរួចផុតពីការស្តីបន្ទោសរបស់មនសិការខ្លួនឯងបានឡើយ។ មានតែតុលាការប៉ុណ្ណោះដែលអាចជួយប្រទេសយើងចាកចេញផុតពីស្រមោលអតីតកាលរបស់ខ្លួន។
|
|
α’αααααααααααគីម សត្ថាវី ថ្ងៃទី៦ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០០៨
លោកស្រីគីម សត្ថាវី នឹងបង្ហាញសៀវភៅរបស់លោកស្រីនៅថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ ទី១២ ខែមិថុនា នាវេលាម៉ោង ១៨ : ០០ នៅសាលភាពយន្តរបស់មជ្ឈមណ្ឌលវប្បធម៌បារាំង អគារលេខ២១៨ ផ្លូវ១៨៤។
វិភាគ
លោកបណ្ឌិតរ៉ាអ៊ូល ម៉ាកជែនណារ៍ នឹងលើកយកមកបង្ហាញឡើងវិញនូវបញ្ជីកិច្ចព្រមព្រៀង សន្ធិសញ្ញា និងអនុសញ្ញាដែលត្រូវបានចុះហត្ថលេខាក្នុងអំឡុងសតវត្សចុងក្រោយនេះ ហើយបើតាមរូបលោក វាបញ្ជាក់ពីអធិបតេយ្យភាពរបស់កម្ពុជានៅលើតំបន់ព្រះវិហារ។ សព្វថ្ងៃ តំបន់ព្រះវិហារនេះកំពុងរងការតវ៉ាមិនសុខចិត្តពីប្រទេសថៃ។ |
លោកស្រីគីម សត្ថាវី ចៅក្រមនៃតុលាការកំពូលកម្ពុជា និងជាអតីតនាយិកាសាលាភូមិន្ទចៅក្រម រៀបរាប់នៅក្នុងសៀវភៅ«យុវភាពបាក់បែក» (បោះពុម្ពផ្សាយក្នុងឆ្នាំនេះដោយគ្រឹះស្ថានបោះពុម្ព Actes Sud ) អំពីការជាប់ឃុំរបស់លោកស្រីនៅក្នុងជំរំការងាររបស់ពួកខ្មែរក្រហម។ |
វ៉ិបសាយគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍
| បច្ចុប្បន្ននេះ គេសង្កេតឃើញថា តារាចម្រៀងពេញនិយមបានបង្ហាញមុខមាត់នៅតាមកញ្ចក់ទូរទស្សន៍នានា តែរយៈពេលមួយដ៏ខ្លីប៉ុណ្ណោះ ដោយសារយុវវ័យខ្មែរនៅតែបន្តស្តាប់បទចម្រៀងចាស់ៗ នាទសវត្សទី៦០ ដែលមានសាច់ភ្លេងជាចង្វាក់រ៉ុកខ្មែរដ៏សែនពិរោះរណ្តំ។ |
អស់រយៈពេលជាង៨ឆ្នាំ បន្ទាប់សកម្មភាពឆបោកនៃក្រុមមេខ្លោងបោកប្រាស់ដ៏ល្បីល្បាញបីរូបនៅ សហរដ្ឋអាមេរិក មកលើប្រជាជនអាមេរិកដើមកំណើតខ្មែររស់នៅសហរដ្ឋអាមេរិក មេខ្លោងចុងក្រោយត្រូវបានកាត់ទោសដោះលែងនៅក្រៅ ឃុំក្រោមការត្រួតពិនិត្យរយៈពេលប្រាំឆ្នាំ កាលពីដើមខែសីហាកន្លងមកនេះ។ រយៈពេលមួយឆ្នាំដំបូងនៃទោសនេះ ជនល្មើសត្រូវជាប់ឃុំខ្លួននៅគេហដ្ឋាន តាមសេចក្តីសម្រេចរបស់ចៅក្រមសហព័ន្ធបូស្តុន (រដ្ឋម៉ាសាឈូសេត សហរដ្ឋអាមេរិក)។
|
| ការពិភាក្សាមិនមែនកើតមានឡើងនៅពេលអតីតកាលនោះទេ ហើយជាទូទៅ ការពិភាក្សាគ្នានេះបានបង្កើតជាវេទិកាដ៏លីលា តិចរឺច្រើនមួយ ពាក់ព័ន្ធនឹង «ភាពអាថ៌កំបាំង» និង «ភាពចម្លែក» នៃពិភពផែនដីដ៏ចំណាស់របស់យើងមួយនេះ។ វេទិកាមួយនេះពិភាក្សាលើប្រធានបទមួយ គឺ តើស្តេហ្គូស័រ (ពូជសត្វដាយណូស័រមួយប្រភេទដែលបានផុតពូជ កាលពី១៤០លានឆ្នាំមុន) មានជីវិតនៅសម័យអង្គរ ដែលសំបូរទៅដោយប្រាង្គប្រាសាទជាច្រើន កសាងនៅចន្លោះសតវត្សទី៩ ដល់សតវត្សទី១៤ ដែររឺទេ? |
សំណួររបស់លោកអ្នក
 "តើលោកអ្នកមានសំនួរឬ ?" សូមចោទសំនួរលោកអ្នកមកកាន់កាសែត។ យើងខ្ញុំនឹងព្យាយាមឆ្លើយសំនួរទាំងនេះ នៅក្នុងអត្ថបទលើកក្រោយរបស់យើងខ្ញុំ។
|
