©John Vink/ Magnum ដោយសារតែលោកស្រី សុធា កើតចេញពីគ្រួសារកសិករ ដូច្នេះលោកចាប់អារម្មណ៍នឹងរឿងដីធ្លីបំផុត... ។ ក្នុងវ័យ៥១ឆ្នាំ លោកឧកញ៉ារូបនេះបានក្លាយជាម្ចាស់ក្រុមហ៊ុនសំណង់ដ៏ធំមួយឈ្មោះ 7NG និងរោងចក្រកាត់ដេរមួយស្ថិតនៅជាយទីក្រុងភ្នំពេញ។ លោកក៏មានកម្មសិទ្ធិដីធ្លីយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ផងដែរ។ ទាំងនេះសុទ្ធតែជាបញ្ជីការងារជំនួញដែលលោករៀបរាប់ប្រាប់យើង។
លោកស្រី សុធា ស្ថិតក្នុងចំណោមប្រភេទមនុស្សដែលចូលចិត្តចែករំលែកភាពសប្បុរសនៅក្នុងខេត្តកំណើតរបស់ខ្លួននៅពេលដែលពួកគេរកស៊ីមានបាន។ ការសាងសង់សាលារៀន មន្ទីរពេទ្យ និងផ្លូវថ្នល់ដែលលោកជួយឧបត្ថម្ភភាគច្រើន គឺស្ថិតនៅក្នុងខេត្តកណ្តាល ហើយបើនិយាយអោយរឹតតែច្បាស់ទៅទៀត គឺនៅស្រុកកំណើតរបស់លោកតែម្តង គឺស្រុកពញាឮ។ ចាប់តាំងពីឆ្នាំ១៩៨៦មក លោកបានចូលរួមនៅក្នុងការកសាងឡើងវិញនូវស្រុកមួយនេះដែលត្រូវបានបំផ្លាញដោយសង្រ្គាមជាច្រើនឆ្នាំ ហើយដែលត្រូវការជំនួយពីបណ្តាអង្គការមនុស្សធម៌នានា។ ពីបរាជ័យឈានទៅរកជ័យជម្នះ
លោកស្រី សុធា បានចូលប្រឡូកក្នុងកិច្ចការជំនួញអស់ជាង៣០ឆ្នាំ ហើយលោកក៏ទទួលបានជោគជ័យ។ លោកបានរៀនត្រឹមតែថ្នាក់ទី៨ប៉ុណ្ណោះ។ នៅអាយុ១៣ឆ្នាំ លោកបានបួសជាព្រះសង្ឃ។ «នៅឆ្នាំ១៩៩៥ ខ្ញុំមានរោងចក្រកាត់ដេរ១២កន្លែងនៅក្នុងសង្កាត់ទួលសង្កែ។ ខ្ញុំជួលរោងចក្រទាំងនេះទៅអោយអ្នកជំនួញបរទេស។ ក្រោយមក ព្រឹត្តិការណ៍ខែកក្កដា១៩៩៧បានផ្ទុះឡើង ហើយធ្វើអោយមុខរបររបស់ខ្ញុំរលំរលាយ។ ក្រុមហ៊ុនរបស់ខ្ញុំត្រូវបានគេរឹបអូស...»។ សំណាងអាក្រក់មិនបានធ្វើអោយលោកសុធាចុះញ៉មនោះទេ។ បុរសម្នាក់នេះក៏ក្រោកឈរឡើងវិញនៅពេលប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមក។ នៅឆ្នាំ២០០៤ ចំណង់ចំណូលចិត្តក្នុងការងារជំនួញបានកើតមានមកលើរូបលោកម្តងទៀត។ លោករៀបរាប់ថា លោកមានលុយសន្សំមិនដល់ ១០ ០០០ ដុល្លារ ។ លោកបានខ្ចីប្រាក់ពីមិត្តភក្តិរបស់លោក ។ នៅខែមករា ២០០៥ លោកក៏បានបង្កើតក្រុមហ៊ុនសំណង់ 7NG នេះឡើង។ នៅឆ្នាំ២០០៥ដដែលនេះ លោកក៏បានទទួលការ«តែងតាំង»ជាឧកញ៉ា ពីព្រោះថានៅពេលចាប់ផ្តើមការងារជំនួញរបស់លោកជាថ្មី លោកបានអនុវត្តគោលការណ៍មួយដែលលោកហៅថា «យុត្តិសាស្រ្តជួយជនក្រីក្រ»។ «ខ្ញុំបានសាងសង់លំនៅដ្ឋាននៅក្រុងតាខ្មៅ (ខេត្តកណ្តាល) ដើម្បីផ្តល់ទីជម្រកថ្មីដល់ប្រជាពលរដ្ឋក្រីក្រចំនួន៣០០គ្រួសារនៅក្នុងក្រុង និងបរិវេណជាយក្រុង។ ខ្ញុំបានជួយឧបត្ថម្ភជីវភាពពួកគេអស់រយៈពេល១ឆ្នាំផងដែរ» លោកឧកញ៉ានិយាយសរសើរខ្លួនឯងយ៉ាងដូច្នេះ ដោយអះអាងថា លោកមិនបានស្នើសុំងារជាឧកញ៉ានោះទេ។ «គឺអាជ្ញាធរខេត្តកណ្តាលទេជាអ្នកធ្វើសំណើសុំនេះ»។ លោកមានប្រសាសន៍ថា បើទោះជាងារនេះបានធ្វើអោយរូបលោកមានកិត្តិយសក៏ដោយ ក៏វាមិនបានធ្វើអោយមានការផ្លាស់ប្តូរអ្វីនៅក្នុងដំណើរការនៃការងារជំនួញរបស់លោកនោះឡើយ ហើយវាក៏មិនបានផ្តល់អំណាចអ្វីដល់រូបលោកនោះដែរ។ ក្រុមហ៊ុន 7NG និងតំបន់ដីក្រហម
លោកពន្យល់ថា ក្រុមហ៊ុនសំណង់របស់លោកចាប់ផ្តើមការងារលើផ្នែកកិច្ចសន្យាធ្វើឡើងជាមួយសហគមន៍ប្រជាពលរដ្ឋតំបន់ដីក្រហម ដែលមានទំហំ៣,៦ហិចតា និងមានទីតាំងនៅចំកណ្តាលទីក្រុងភ្នំពេញ នៅក្នុងសង្កាត់ទន្លេបាសាក់។ នៅតំបន់នេះមានប្រជាពលរដ្ឋរស់នៅចំនួន១ ៤៦៥ គ្រួសារ។ គឺនៅទីនោះហើយ ដែលលោកបានបើកការិយាល័យ ហើយរង់ចាំទទួលស្វាគមន៍យើងនៅក្នុងសម្លៀកបំពាក់យ៉ាងសាមញ្ញបំផុត។ ក្រសែភ្នែករបស់យើងបានផ្តោតភ្លាមទៅលើផ្ទាំងរូបភាពអគារពីរខ្ពស់សន្លឹមទៅលើមេឃនៅលើជញ្ជាំង។ នោះគឺជាគម្រោងការសាងសង់សម្រាប់សង្កាត់មួយនេះ។ សំណង់នេះនឹងមានជាមជ្ឈមណ្ឌលពាណិជ្ជកម្ម និងខុនដូរ ដែលរង់ចាំទទួលអតិថិជនរួចស្រេចទៅ។ លោកស្រី សុធា បានពន្យល់លម្អិតថា ប្រជាពលរដ្ឋចំនួន១ ៣៨៣គ្រួសារបានយល់ព្រមរើទៅនៅកន្លែងថ្មីផ្តល់ដោយក្រុមហ៊ុនយើង នៅភូមិដំណាក់ត្រយឹង[បុរីសន្តិភាព] ស្ថិតនៅចម្ងាយជា២០គីឡូម៉ែត្រពីទីក្រុងភ្នំពេញ ជាថ្នូរនឹងដីចាស់របស់ពួកគេ។ លោកបានបន្តទៀតថា នៅទីនោះ ផ្ទះទំហំ៤ គុណ១២ម៉ែត្រត្រូវបានចែកអោយគ្រួសារនីមួយៗនៅលើដីឡូតិ៍ដែលមានហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធសំខាន់ៗ ដូចជាទឹក អគ្គិសនី ផ្សារ សាលាមត្តេយ្យជាដើម ។ «យើងបានសាងសង់ផ្ទះចំនួន២ ០០០ ខ្នង ក្នុងនោះ៥០០ខ្នងគឺទុកសម្រាប់លក់»។ ជម្លោះជាមួយគ្រួសារមួយចំនួន
ពាក់ព័ន្ធនឹងជម្លោះរវាងក្រុមហ៊ុន 7NG និងគ្រួសារស៊ូទ្រាំ«មួយចំនួន»ដែលមិនព្រមចាកចេញពីដីរបស់ពួកគេនោះ លោកឧកញ៉ាអះអាងថា លោកមិនមានគម្រោងបណ្តេញពួកគេចេញនោះទេ តែលោកមានបំណងបន្តធ្វើការ«បញ្ចុះបញ្ចូល»ពួកគេ...។ អ្នកទាំងនេះទាមទារចង់រស់នៅក្នុងតំបន់ដដែល ឬក៏សំណងជាទឹកប្រាក់សមរម្យទៅនឹងការចាកចេញរបស់ពួកគេ។ ជម្លោះនេះបានរាំងស្ទះការចាប់ផ្តើមការងារសាងសង់ និងបង្កការព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំងពីសំណាក់អង្គការការពារសិទ្ធិមនុស្សជាច្រើន។ អង្គការទាំងនេះបានរិះគន់ជាប្រចាំអំពីការគាបសង្កត់ និងការបំភិតបំភ័យទៅលើប្រជាពលរដ្ឋដែលបដិសេធមិនព្រមចុះញ៉មនឹងអ្នកជំនួញមានឥទ្ធិពលម្នាក់នេះ (សូមអានអត្ថបទក្នុងប្រអប់ខាងក្រោម)។ ឧកញ៉ាល្អ និងឧកញ៉ាអាក្រក់
បើទោះជាឧកញ៉ាជាច្រើនមានជម្លោះជាមួយប្រជាពលរដ្ឋពាក់ព័ន្ធនឹងបញ្ហាដីធ្លីក៏ដោយ តែលោកចង់កែថា គេមិនត្រូវទម្លាក់កំហុសទៅលើឧកញ៉ាទាំងអស់នោះទេ។ លោកស្រី សុធា សង្កត់ធ្ងន់ថា៖ «យើងមិនអាចស្តីបន្ទោសម្ខាងៗបានទេ។ យើងមិនត្រូវគិតថាគ្រប់ឧកញ៉ាទាំងអស់សុទ្ធតែអាក្រក់នោះទេ។ មានព្រះសង្ឃខ្លះល្អ ខ្លះមិនល្អ មានអ្នកកាសែតល្អ អ្នកកាសែតអាក្រក់ មានពលរដ្ឋល្អ ពលរដ្ឋអាក្រក់ ហើយក៏មានឧកញ៉ាល្អ និងឧកញ៉ាអាក្រក់ដូចគ្នាដែរ!» ។ លោកអះអាងថា លោកមានការខកចិត្តចំពោះកង្វះវិជ្ជាជីវៈរបស់អ្នកកាសែតជាច្រើនដែលបើតាមរូបលោក ពួកគេតែងតែមានភាពលម្អៀងដោយធ្វើការសម្ភាសន៍តែភាគីម្ខាងនៃជម្លោះ។ លោកមានប្រសាសន៍ដោយឥតលាក់លៀមថា ដោយសារតែបញ្ហារឿងដីក្រហមនេះនៅលើទំព័រសារព័ត៌មាន ធ្វើអោយលោកនឿយណាយរហូតទាល់តែលោកគ្រោងសាងភ្នួសម្តងទៀតនៅឆ្នាំ២០១២ ។ កូនសោរនៃជោគជ័យ
លោកឧកញ៉ាមានប្រសាសន៍ប្រកបដោយមោទនភាពថា ៖ «ជោគជ័យរបស់ក្រុមហ៊ុន7NG នៅក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីដូច្នេះ គឺដោយសារកត្តាពីរយ៉ាង គឺទី១សមត្ថភាពក្នុងការប្រមើលមើលពីតម្រូវការរបស់ទីផ្សារ និងការប្រើយុទ្ធសាស្រ្តឈ្នះ-ឈ្នះ។ ទាំង ប្រជាពលរដ្ឋ ទាំង ក្រុមហ៊ុន គឺឈ្នះទាំងអស់គ្នា!»។ លោកក៏ជាជំនួយការរបស់លោកឯម សំអាន រដ្ឋលេខាធិការក្រសួងមហាផ្ទៃផងដែរ។ សមាជិកគ្រួសារលោកទាំងអស់សុទ្ធតែចូលប្រឡូកក្នុងការងារជំនួញ។ ម្យ៉ាងទៀត លោកអះអាងថា កូន៤នាក់ក្នុងចំណោមកូនទាំង៧របស់លោកបានចូលធ្វើការក្នុងផ្នែកផ្សេងៗរបស់ក្រុមហ៊ុន ហើយកូនប្រុសច្បងរបស់លោកទទួលតំណែងជាអ្នកគ្រប់គ្រង។ ទើបតែអាយុ២៨ឆ្នាំសោះ កូនច្បងលោកអាចគ្រប់គ្រងបុគ្គលិកប្រមាណ ៣០០នាក់ទៅហើយ។
ក្រៅពីក្រុមហ៊ុន7NG លោកស្រី សុធា គឺជាម្ចាស់រោងចក្រកាត់ដេរមួយកន្លែងដែលលោកបានជួលទៅអោយក្រុមហ៊ុនកូរ៉េខាងត្បូង។ លោកបានអោយដឹងថា រោងចក្រនេះមានកម្មករ កម្មការិនីមកពីតំបន់ដីក្រហម និងតំបន់ជុំវិញនោះបម្រើការងារចំនួន ប្រមាណ ១ ៩០០នាក់។
លោកឧកញ៉ាបានបញ្ចប់កិច្ចសន្ទនានៅថ្ងៃនេះជាមួយនឹងពាក្យស្លោកមួយឃ្លាថា ៖ «ខ្លួនទីពឹងខ្លួន»។
ដំបូន្មានបីប្រការសម្រាប់យុវជន
តាមរយៈបទពិសោធន៍ដ៏ច្រើនរបស់ខ្លួន លោកស្រី សុធា បានផ្តល់ដំបូន្មានបីសម្រាប់យុវជនដែលចង់ដើរតាមគំរូរបស់លោក : សន្សំភាពត្រឹមត្រូវក្នុងជីវិត តាំងពីលុយកាក់ ចេះវិភាគស្ថានភាពសង្គម-សេដ្ឋកិច្ច និងដើម្បីស្វែងយល់ពីតម្រូវការរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ និងត្រូវមានមិត្តភក្តិល្អៗ ។ អ្នកជំនួញរូបនេះបានពន្យល់ថា ៖ «ប្រសិនបើយើងខ្ចីគេ១០ យើងត្រូវសងគេ១០វិញ មិនមែន៧នោះទេ។ យើងត្រូវធ្វើអ្វីស្របច្បាប់។ ជៀសវាងល្បែងស៊ីសង ពីព្រោះវាមិនដែលនាំមកនូវទ្រព្យសម្បត្តិនោះទេ!»។ ទោះយ៉ាងណា លោកទទួលស្គាល់ថា កាស្វែងរកមិត្តភក្តិល្អវា«ពិបាក»នៅក្នុងការអនុវត្តតាមដំបូន្មានទី៣របស់លោក ។ កាស្វែងរកមិត្តភក្តិល្អគឺអាស្រ័យលើសមត្ថភាពផ្ទាល់ខ្លួនរបស់មនុស្ស ម្នាក់ៗ ។ មិត្តល្អគឺអាចជួយផ្តល់យោបល់ ផ្តល់ដើមទុនរកស៊ី និងសិក្សាទីផ្សារ ។
ស្ថិតនៅក្រោមការរិះគន់
ចាប់តាំងពីមានជម្លោះរវាងប្រជាពលរដ្ឋតំបន់ដីក្រហម ជាមួយនឹងក្រុមហ៊ុន 7NG រួចមក បណ្តាអង្គការការពារសិទ្ធិមនុស្សជាច្រើន ដែលក្នុងចំណោមនោះ អង្គការលីកាដូ មិនបានគិតថាលោក ស្រី សុធា គឺជាសប្បុរសជននោះទេ។ អង្គការទាំងនោះបានរិះគន់ចំពោះការគាបសង្កត់ប្រជាពលរដ្ឋអស់រយៈពេល បីឆ្នាំ ពីសំណាក់ក្រុមហ៊ុនរបស់លោកឧកញ៉ា ដើម្បីបង្ខំពួកគេអោយប្រគល់ដីធ្លីរបស់ខ្លួនទៅអោយក្រុមហ៊ុន 7NG ជាថ្នូរនឹងផ្ទះល្វែងថ្មីៗនៅជាយក្រុងភ្នំពេញ ចម្ងាយ២០គីឡូម៉ែត្រពីកណ្តាលក្រុង រឺមួយក៏ទឹកប្រាក់ដែលមានកំរិតទាបជាងតម្លៃដីនៅលើទីផ្សារ។ ការចោទប្រកាន់នេះត្រូវបានលោក ស្រី សុធា បដិសេធទាំងស្រុង ដោយបញ្ជាក់ថា «ការចរចារ» នៅតែបន្តធ្វើឡើងរវាងក្រុមហ៊ុនរបស់លោក ជាមួយនឹង «គ្រួសារខ្លះៗ» ដែលបន្តព្យាយាមការពារដីធ្លីរបស់ខ្លួននៅតំបន់ដីក្រហមនេះ។
សូមអានបន្ថែម - វិភាគទានដើម្បីក្លាយជាឧកញ៉ា ដោយ ដួង សុខា (14 /04 / 2008) | 
