|
ទទួលព័ត៌មានតាមអីមែល
សូមលោកអ្នកទទួលអត្ថបទថ្មីៗ តាមរយៈទូរសាអេឡិចត្រូនិច
|
| អ្នកនៅរស់មានជីវិតនិយាយបំភ្លឺពីប្រធានបទអាថ៌កំបាំង : ការស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នានៅសម័យខ្មែរក្រហម |
| ααα ឈាង បុប្ផា | | | 02-07-2008 | 
ស៊ូ សុធាវី អាយុ៦៨ឆ្នាំ បុរសស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា ត្រូវបានបានចាប់បង្ខំអោយរៀបការ នៅក្រោមរបបខ្មែរក្រហម។ នៅអំឡុងសម័យកាលនោះ សុធាវីអាចរក្សាទំនាក់ ទំនងផ្លូវភេទជាមួយបុរសៗ ជួនកាលគាត់ធ្វើ តាមសេចក្តីត្រូវការរបស់ខ្លួន និងជួនកាល ដើម្បីភាពចាំបាច់។ ©John Vink/ Magnum នៅប្រទេសកម្ពុជា អ្នកស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នាកម្ររងការឈឺចាប់ដោយសារការស្អប់ខ្ពើមពីសំណាក់ប្រជាជនខ្មែរដោយបើកចំហណាស់ ប៉ុន្តែដោយសារគំនាបគ្រួសារបានបង្ខំពួកគេអោយគោរពតាមច្បាប់សង្គម។ ជានិច្ចកាល ពួកគេតែងតែរៀបការជាមួយភេទផ្ទុយគ្នា ហើយកសាងគ្រួសារមួយ។ ប៉ុន្តែបើទោះជាពួកគេតែងតែព្យាយាមលាក់បាំងអត្តសញ្ញាណរបស់ខ្លួនក៏ដោយ ក៏អ្នកមួយចំនួនមិនអាចបិទបាំងចរិតជាស្រីរបស់ខ្លួនបានឡើយ។ តើអ្នកទាំងនេះរស់នៅយ៉ាងដូចម្តេចនៅក្រោមរបបខ្មែរក្រហម? តើរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យគិតយ៉ាងណាចំពោះពួកគេ ព្រោះថារបបនេះមានមហិច្ឆតាធ្វើអោយជនជាតិកម្ពុជាទាំងអស់ដូចៗគ្នា លុបបំបាត់អោយអស់នូវគម្លាតខុសគ្នា និងដាក់បង្ខំអោយអនុវត្តសីលធម៌ និងបែបផែននៃជីវិតមួយសឹងតែដូចព្រះសង្ឃ?
ឋានៈសង្គមរបស់អ្នកស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នាមុនសម័យខ្មែរក្រហម អ្នកស្រីភួង ថាន់ នរវិទូជនជាតិកម្ពុជា ពន្យល់ថា៖ «គេមិនអាចនិយាយថាសង្គមកម្ពុជាព្រមទទួលយក [មុនការឡើងកាន់អំណាចរបស់ពួកខ្មែរក្រហម] ទំនាក់ទំនងស្នេហារវាងអ្នកមានភេទដូចគ្នានោះទេ ប៉ុន្តែគេអនុគ្រោះដល់ការផ្សងព្រេងគ្មានកោះត្រើយរវាងមនុស្សស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា»។ អ្នកស្រីភួង ថាន់ បានសម្រេចការសិក្សាស្រាវជ្រាវមួយមានចំណងជើងថា «ជាតិពន្ធុសាស្រ្តនៃទំនាក់ទំនងផ្លូវភេទរវាងបុរសនិងបុរសនៅកម្ពុជា» អោយអង្គការយូណេស្កូ។
អ្នកស្រីស៊ូ សុធាវី (តាមពិតគាត់ជាបុរស) ដែលអាយុ៦០ឆ្នាំផ្លាយ ត្រូវបានក្រុមគ្រួសារកាត់កាល់ចោលនៅពេលដែលពួកគេបានដឹងប្រវត្តិស្នេហារបស់គាត់ជាមួយប្រុសម្នាក់ទៀត។ រឿងរ៉ាវបានកើតឡើងអំឡុងឆ្នាំ១៩៧០។ កាលណោះ គាត់មានអាយុទើបតែ១៤ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ គាត់ដើររំពៃតាមដងផ្លូវនៅក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ ដើម្បីលក់ខ្លួនអោយជនបរទេស យកប្រាក់ផ្គត់ផ្គង់ការសិក្សា។ គាត់រម្លឹកថា៖ «នៅសម័យនោះ មនុស្សម្នាមិនចូលចិត្តពួកប្រុសស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នាទេ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនដែលជួបការរើសអើង និងការគំរាមកំហែងខ្លាំងដូចនៅក្រោមរបបប៉ុល ពត នោះឡើយ»។
ការបង្ខំចិត្តធ្វើខ្លួនជាបុរស
សុធាវីឈប់ស្លៀកសារ៉ុង ដោយសារពួកខ្មែរក្រហមបង្ខំអោយស្លៀកខោ កាត់សក់ខ្លី និងត្រូវមានចរិតជា«ប្រុស»ពេញលក្ខណៈ។ មិត្តភក្តិមួយចំនួន ដែលរស់នៅក្នុងខេត្តតាកែវជាមួយគាត់ ហើយជាបុរសស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នាដែរនោះ មិនបានកែប្រែអាកប្បកិរិយាអោយបានឆាប់ទេ។ ពួកគេត្រូវគេចាប់បាន«ក្នុងពេលធ្វើសកម្មភាព»។ សេចក្តីសម្រេចដាក់ទោសបានចេញភ្លាមៗមិនរង់ចាំយូរឡើយ។ បុរសស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នាជាង១០គូត្រូវបានគេចាប់ខ្លួន និងកម្ទេចចោល។ សុធាវីរៀបរាប់ថា៖ «ពួកខ្មែរក្រហមមិនមែនមិនដឹងថា បុរសអាចស្រឡាញ់គ្នាបាននោះទេ ប៉ុន្តែមិនដឹងច្បាស់ថាតើពួកគេធ្វើយ៉ាងម៉េចក្នុងការរួមរ័ក្ស...។ នៅដើមរបបខ្មែរក្រហម ពួកគេបានធ្វើប្រតិបត្តិការលុបបំបាត់អ្នកស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា។ ពួកខ្មែរក្រហមមិនមែនត្រឹមតែចាត់ទុកអ្នកទាំងនេះថា«គ្មានបានការ»ប៉ុណ្ណោះទេ គឺថែមទាំងជាអ្នកបំផ្លាញដ៏ធំដល់បដិវត្តន៍ទៀតផង។ នេះពិតជារបប ផ្តាច់ការមួយ។ កាលណាពួកស្លៀកពាក់ឈុតខ្មៅចាប់បានថាពួកយើងធ្វើកាយវិការ ឬចរិតដូចស្រី ពួកយើងត្រូវបំពាក់ឈ្មោះថាជាសត្រូវអង្គការ [អង្គការជាន់ខ្ពស់ដែលមានស្ថាប័នដឹកនាំរបស់គណបក្សកុម្មុយនិស្តកម្ពុជានៅពីក្រោយខ្នង] ហើយត្រូវដាក់ទោសយកទៅសម្លាប់ចោលភ្លាម»។ សុធាវីនៅតែមានស្នាមដំបៅដោយសារការងារបង្ខិតបង្ខំនៅចម្ការដែលគាត់ត្រូវបង្ខំចិត្តធ្វើ«បើទោះជាខ្ញុំមានរាងកាយជាស្រ្តីទន់ខ្សោយក៏ដោយ»។
ធ្វើជាស្រ្តីរកស៊ីផ្លូវភេទ ដើម្បីអង្ករ
បើទោះជាមានការដាក់កំហិតយ៉ាងតឹងរឹងពីសំណាក់របបប៉ុល ពតក៏ដោយ ក៏សុធាវីនៅតែអាចរក្សាទំនាក់ទំនងផ្លូវភេទជាមួយបុរសផ្សេងៗជាច្រើនទៀតដែរ។ គាត់បានរៀបរាប់ដោយគ្មានការលាក់បាំងថា ភាគច្រើននៃបុរសទាំងនោះសុទ្ធសឹងតែចេញមកពីក្នុងជួរខ្មែរក្រហម។ សព្វថ្ងៃ សុធាវីអះអាងថា គាត់មិនអាចចាំបានថាបុរសទាំងនោះមានចំនួនប៉ុន្មាននាក់នោះទេ ប៉ុន្តែគាត់បានបន្ថែមថា គាត់បាន«ជ្រើសរើស»អ្នកចង់នៅជាមួយគាត់។ «ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍តែអ្នកដែលខ្ញុំអាចបានផលតបស្នងខ្លះសម្រាប់«សេវា»នេះ។ ខ្ញុំគ្មានជម្រើសទេ ខ្ញុំត្រូវចិញ្ចឹមម្តាយចាស់ម្នាក់។ ក្នុងអំឡុងពេលដ៏លំបាកនោះ យើងខិតចូលជិតគ្នាជាថ្មី...។ ដូច្នេះ ខ្ញុំត្រូវចេះយល់ការជាមួយនឹងពួកខ្មែរក្រហម។ អាកប្បកិរិយានេះពិតជាបានផល។ អ្នកមួយចំនួនក្នុងចំណោមពួកខ្មែរក្រហមទាំងនោះបានបង្ហាញមនោសញ្ចេតនាចំពោះខ្ញុំ ដោយពួកគេបានអោយអង្ករខ្ញុំដើម្បីអោយខ្ញុំកំដរពួកគេ»។
យ៉ាងឆាប់រហ័ស សុធាវីបានអាចទំនាក់ទំនងជាមួយពួកកម្មាភិបាលខ្មែរក្រហម ដែលមានចំណង់ដូចរូបគាត់ដែរ។ សុធាវីថែមទាំងហ៊ានសារភាពថា គាត់ទទួលទាំងទាហានខ្មែរក្រហមក្មេងៗទៀតផង។ «ខ្ញុំគ្មានការលំបាកសូម្បីតែបន្តិចទេក្នុងការបញ្ចុះបញ្ចូលពួកគេ។ ពួកគេក៏ភ័យខ្លាចដូចអ្នកដទៃទៀតដែរក្នុងការប្រព្រឹត្តិអំពើដែលអង្គការចាត់ទុកថា«អសីលធម៌»។ ខ្ញុំបានពន្យល់ពួកគេថា វាជាការងាយស្រួលទេក្នុងការលាក់បាំងទំនាក់ទំនងជាមួយបុរស ជាងជាមួយស្រ្តី។ ដើម្បីចូលក្បែរពួកគេ ខ្ញុំនិយាយពីនេះពីនេះគ្មានបានសាច់ការ : អាកាសធាតុ ធម្មជាតិ... បន្តិចម្តងៗ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមទាក់ទាញពួកគេតាមរយៈការប៉ះពាល់ធ្វើអោយពួកគេកើតចំណង់» សុធាវីធ្វើការពន្យល់យ៉ាងស្រួល។ គុម្ពោធព្រៃគឺជាកន្លែងរួមស្នេហ៍របស់គាត់។
ការស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នាត្រូវបានលើកទឹកចិត្តដោយអចេតនាពីរបបខ្មែរក្រហម
មានតែទំនាក់ទំនងតាមរយៈអាពាហ៍ពិពាហ៍ប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវពួកខ្មែរក្រហមទទួលស្គាល់។ រាល់ទំនាក់ទំនងធ្វើឡើងក្រៅអាពាហ៍ពិពាហ៍ត្រូវសម្លាប់ចោលដោយមិនចាំបាច់វិនិច្ឆ័យ។ ប៉ុន្តែអ្នកស្រីភួង ថាន់ គូសបញ្ជាក់ថា «របបនេះបានបង្កើតមជ្ឈដ្ឋានអនុគ្រោះមួយដល់ទំនាក់ទំនងរបស់បុរសស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា»។ បុរស និងស្រ្តីត្រូវបានខ័ណ្ឌចែកនៅក្នុងជំរំផ្សេងគ្នា ហើយហាមមិនអោយពួកគេទាក់ទងគ្នាទេ សូម្បីជួបគ្នាក៏មិនបានដែរ។ នរវិទូរូបនេះបន្ថែមទៀតថា៖ «ពួកខ្មែរក្រហមមានបំណងរៀបចំសង្គមកម្ពុជាឡើងវិញ តាមរយៈការបំផ្លាញកោសិកាគ្រួសារ និងតាមរយៈការបែងចែកមនុស្សតាមភេទ។ ជាលទ្ធផល មនុស្សជាច្រើន ជាពិសេសទាហានក្មេងដែលគេកេណ្ឌទៅសមរភូមិ មានចំណង់ផ្លូវភេទយ៉ាងខ្លាំង ហើយក៏ត្រូវអូសទាញដោយទំនាក់ទំនងជាមួយបុរសផ្សេងទៀតនៅក្នុងជំរំ ដោយអង្គការមិនដឹង»។
ជាទូទៅ ការស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នាកើតមានតែនឹងជាមួយពួកខ្មែរក្រហម និង«ប្រជាជនវ័សចំណាស់ៗ» ដែលមានសេរីភាពច្រើន ក្នុងការងារ និងទទួលបានការគោរពច្រើនជាង«ប្រជាជនថ្មី» (អ្នកមកពីទីក្រុង មានការជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងរបបចាស់ ហើយត្រូវបានចាត់ទុកជាសត្រូវរបស់អង្គការ)។ សុថា ស្រ្តីស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នានៅក្រុងភ្នំពេញ ដែលឈានចូលវ័យ៦០ឆ្នាំឆាប់ៗខាងមុខនេះ ក៏បានទាក់ទាញស្រ្តីខ្មែរក្រហមជាច្រើនដែរ។ ដោយសារមានការការពារពីពួកគេ ទើបគាត់អាចរួចផុតពីការស្លាប់ជាច្រើនលើក។ សុថារម្លឹកការចងចាំឡើងវិញថា៖ «ប្រជាជនថ្មីរស់នៅក្នុងការភ័យខ្លាច ហើយមិនប្រថុយសេពគប់ជាមួយពួកខ្មែរក្រហមទេ។ ប៉ុន្តែ ពួកយើងជា«ប្រជាជនចាស់» យើងធ្វើអីតាមចិត្ត!»។ សុថាមិនមែនមិនដឹងពីការទាក់ទាញរបស់គាត់ទៅលើមនុស្សភេទដូចគាត់ទេ ប៉ុន្តែគាត់មិនធ្លាប់ដែលបានឮពីការស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នាទេ នៅមុនសម័យខ្មែរក្រហម។
សុថារៀបរាប់ថា៖ «ថ្ងៃមួយ ស្រ្តីម្នាក់នៅក្នុងភូមិដែលមានបងប្អូនធ្វើជាកម្មាភិបាលខ្មែរក្រហមបានសុំអោយខ្ញុំរស់នៅជាមួយនាង ដោយលួចលាក់។ ដើម្បីកុំអោយមានបញ្ហា ខ្ញុំក៏យល់ព្រមឆ្លើយតបតាមការចង់បានរបស់នាង។ ខ្មែរក្រហមតូចៗនៅក្នុងភូមិមិនហ៊ានរិះគន់ពួកយើងទេ»។
នយោបាយចាប់បង្ខំអោយរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍
នៅខែមីនា ឆ្នាំ១៩៧៧ អ្នកភូមិចំនួន២០០គូបានរៀបការនៅខេត្តតាកែវ។ សុធាវីគេចមិនផុតពីគោលនយោបាយនេះទេ។ គេបានរកប្រពន្ធម្នាក់អោយគាត់ដែលត្រូវជ្រើសរើសដោយអង្គការ។ គាត់មិនអាចគេចចេញពីពិធីនេះទេ វានឹងធ្វើគាត់បាត់បង់ជីវិត។ ដោយគ្មានចាំយូរ ពេលយប់ចូលមកដល់ គាត់សារភាពប្រាប់ប្រពន្ធគាត់ពីចំណូលចិត្តរបស់គាត់ទៅលើពួកបុរស។ គាត់និយាយថា គាត់ចាត់ទុករូបនាងដូចប្អូនស្រីច្រើនជាង។ នាងហាក់យល់ពីបញ្ហានេះ ប៉ុន្តែនាងមិនបានលាក់បាំងពីការភ័យខ្លាចការសងសឹកនោះឡើយ។ ពួកឈ្លបខ្មែរក្រហមមានបេសកកម្មឃ្លាំមើលប្តីប្រពន្ធថ្មី ដោយពួននៅក្រោមបន្ទប់ពួកគេ ដើម្បីច្បាស់ថាពួកគេបាននៅជាមួយគ្នា។
សុធាវីនិយាយលម្អិតថា៖ «ដោយសារខ្ញុំមិនបានប៉ះពាល់ប្រពន្ធនៅយប់ទី១ ពួកឈ្លបបាននាំរឿងពួកយើងទៅប្រាប់ប្រធានឃុំ។ ប្រធានឃុំបានព្រមានថា បើខ្ញុំមិនប៉ះពាល់ប្រពន្ធខ្ញុំ ហើយមិនធ្វើអោយនាងមានកូនទេ ខ្ញុំនឹងត្រូវនាំទៅកសាង បានន័យថាសម្លាប់ចោល។ ដូច្នេះ ខ្ញុំត្រូវសម្របតាម ហើយប្រពន្ធខ្ញុំក៏មានកូន។ ពួកយើងមានកូនប្រុសម្នាក់»។ សុធាវីបានចែកផ្លូវជាមួយប្រពន្ធគាត់ក្រោយរបបខ្មែរក្រហម។ ក្រោយគាត់រៀបការ មន្ទិលសង្ស័យ និងពាក្យចចាមអារ៉ាមជុំវិញការស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នារបស់គាត់ក៏ត្រូវបញ្ចប់។ ប៉ុន្តែសុធាវីមិនបានបោះបង់ចោលធម្មជាតិរបស់ខ្លួនឯងទេ។ គាត់បានបន្តទាក់ទងប្រុសដោយសារចំណង់របស់គាត់ និងដោយសារភាពចាំបាច់ ដើម្បីបានទទួលរបបអង្ករបន្ថែម។ វាជាល្បែងដ៏គ្រោះថ្នាក់មួយ។ នៅទីបំផុត គាត់ត្រូវគេចាប់បាន។ គាត់ក៏ត្រូវគេបញ្ជូនទៅមន្ទីរឃុំឃាំង។ គាត់ប្រហែលត្រូវអស់ជីវិតនៅក្នុងគុកនោះប្រសិនបើប្រធានគុកឈ្មោះសន មិនបានការពារគាត់ទេនោះ។ «គាត់ស្រឡាញ់ខ្ញុំចង់ឆ្កួត ហើយបានជួយខ្ញុំគ្រប់ពេលដែលខ្ញុំត្រូវជាប់ឃុំ។ នៅដំណាច់ឆ្នាំ១៩៧៨ ពួកយើងបានរត់គេចទៅដល់ប្រទេសវៀតណាម ប៉ុន្តែគាត់ត្រូវគេសម្លាប់នៅតាមផ្លូវ។ មកដល់ពេលនេះ ខ្ញុំនៅតែយំដោយសារមរណភាពរបស់គាត់...» សុធាវីបង្ហើបអោយដឹងដូច្នេះ ហើយរង្វង់ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់គាត់ក៏ស្រាប់តែពោរពេញទៅដោយទឹកភ្នែក។
ធ្វើសក្ខីកម្មប្រឆាំងនឹងពួកខ្មែរក្រហម និងដើម្បីអ្នកស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា
សុធាវីប្រកាសដោយការតាំងចិត្តថា៖ «ខ្ញុំចង់ធ្វើជាសាក្សីនៅតុលាការអំពីការឈឺចាប់នៅក្រោមរបបខ្មែរក្រហម អំពីការកាប់សម្លាប់ដ៏ឆ្កួតលីលានេះ និងនិយាយពីដៃគូស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នារបស់ខ្ញុំដែលស្លាប់ដោយសារតែរឿងចំណង់ផ្លូវភេទរបស់ពួកគេ»។ គាត់មិនខ្លាចទេពីក្រសែភ្នែករិះគន់ ឬមើលងាយ របស់ជនរួមជាតិឯទៀតមកលើរូបគាត់ប្រសិនបើគាត់ធ្វើជាសាក្សីនោះទេ។ គាត់បានបំពេញបែបបទបណ្តឹងរួចហើយ។ «ចម្លើយសាក្សីរបស់ខ្ញុំអាចចូលរួមផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិត និងជួយអោយកម្ពុជាយល់ទទួលព្រមទទួលយកអ្នកស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នាដោយបើកចំហ»។ ដោយនៅតែបន្តធ្វើជាស្រ្តីរកស៊ីផ្លូវភេទនៅទីក្រុងភ្នំពេញ បើទោះជាអាយុគាត់ច្រើនហើយក្តី សុធាវីមិនមានខ្មាស់អៀនក្នុងការបង្ហាញពីភាពខុសប្លែករបស់គាត់ទេ។ ការទទួលស្គាល់ថាខ្លួនឯងជាអ្វី គឺជាការតស៊ូមួយនៅក្នុងជីវិត។
|
|
α’ααααααααααα-ជនរងគ្រោះខ្មែរក្រហមធ្វើអោយពាក្យបណ្តឹងរបស់ ពួកគេមានជីវិតឡើងវិញ ក្រោយរយៈពេល២៥ឆ្នាំកន្លងមក (១៨-០៦-២០០៨)
-បរាជ័យរបស់ពួកខ្មែរក្រហមក្នុងការដកឫសព្រះពុទ្ធ សាសនាពីសង្គមខ្មែរ (១១-០៦-២០០៨)
-តុលាការកាត់ទោសខ្មែរក្រហម
នៅក្នុងភូមិដែលសុថាបានរស់នៅ ពួកខ្មែរក្រហមហាក់មិនសូវរករឿងចំពោះករណីស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នាទេ។ សុថាពន្យល់ថា៖ «ប្រសិនបើយើងធ្វើការធ្ងន់ ហើយល្អ យើងអាចទទួលបានសេចក្តីទុកចិត្តពីពួកគេ»។ គាត់បានរៀបរាប់រឿងនិទានខ្លីមួយដែលធ្វើអោយគាត់អស់សំណើចរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ។ «ថ្ងៃមួយ គេបានប្រាប់រឿងខ្ញុំទៅប្រធានសហករណ៍ដែលខ្ញុំធ្វើការ ពីព្រោះខ្ញុំមានទំនាក់ទំនង«អាក្រក់»។ ខ្ញុំត្រូវគេហៅសួរនៅមុខក្រុមប្រជុំ។គេបានចោទប្រកាន់ខ្ញុំថា«អសីលធម៌»។ ចៅក្រមបានសួរខ្ញុំថាតើខ្ញុំប្រព្រឹត្តអំពើអសីលធម៌ជាមួយបុរសណា។ មានម្នាក់នៅក្នុងកន្លែងប្រជុំបានលើកដៃឡើង ហើយប្រកាសថា ខ្ញុំត្រូវរ៉ូវគ្នានឹងស្ត្រីម្នាក់។ ប្រធានខ្មែរក្រហមមិនជឿនឹងត្រចៀកខ្លួនឯងទេ គាត់អស់សំណើច ហើយគាត់ប្រាប់ខ្ញុំថា : «ប្រសិនបើសមមិត្តអាចរស់នៅជាមួយស្រ្តីម្នាក់ ហើយអាចមានកូនជាមួយនាង ខ្ញុំនឹងអោយសមមិត្តរៀបការជាមួយនាង! ហើយខ្ញុំក៏បានរួចខ្លួនមកវិញ...»។ |
