|
ទទួលព័ត៌មានតាមអីមែល
សូមលោកអ្នកទទួលអត្ថបទថ្មីៗ តាមរយៈទូរសាអេឡិចត្រូនិច
|
| ពាក្យបណ្តឹងប្រឆាំងឧក្រិដ្ឋកម្មខ្មែរក្រហម |
| ααα ឈាង បុប្ផា | | | 23-04-2008 |  ដូនដោក(ព្រៃវែង) ថ្ងៃទី ៩ មេសា ២០០៨៖ ក្រុមការងាររបស់មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារ កម្ពុជាជួយបំពេញទម្រង់បែបបទនៃពាក្យបណ្តឹង ប្រឆាំងនឹងអតីតមេដឹកនាំខ្មែរក្រហម © Chheang Bopha អ្នកភូមិដូនដោក នៅក្នុងខេត្តព្រៃវែង មិនចង់អោយរឿងរ៉ាវដែលកើតមានឡើងនៅក្នុងភូមិរបស់ពួកគេត្រូវបានគេបំភ្លេចចោលនៅក្នុងទំព័រប្រវត្តិសាស្រ្ត ប្រទេសជាតិនោះទេ។ ឆ្នាំ១៩៧៨ គឺជាឆ្នាំនៃគ្រោះអាក្រក់របស់ពួកគេ។ អ្នកភូមិទាំងនោះគឺជាជនរងគ្រោះពីការសងសឹងបង្ហូរឈាមនៅក្នុងប្រតិបត្តិការកំទេចជនខ្មាំង ដែលផ្តួចផ្តើមដោយប៉ុល ពត មេដឹកនាំផ្តាច់ការ។ប្រជាជនប្រមាណ៣០នាក់ បានដាក់ពាក្យបណ្តឹងប្រឆាំងនឹងអតីតមេដឹកនាំខ្មែរក្រហម ដែលត្រូវបានអង្គជំនុំជម្រះវិសាមញ្ញក្នុងតុលាការកម្ពុជា(អវតក) សម្រេចឃុំខ្លួនជាបណ្តោះអាសន្ន។
កាលពីថ្ងៃមួយនៅខែមេសា អ្នកភូមិមានអាយុចាប់ពី៤០ឆ្នាំឡើងទៅ ដែលរស់នៅឆ្ងាយពីទីប្រជុំជនខេត្ត ប្រមាណ ៨០គីឡូម៉ែត្រ បានចាកចេញពីផ្ទះសំបែងរបស់ពួកគេ។ ពួកគាត់បានធ្វើដំណើរសំដៅទៅកាន់ផ្ទះឈើដ៏ធំមួយខ្នង នៅចំកណ្តាលភូមិ ដោយមានកាន់អត្តសញ្ញាណប័ណ្ណ រឺសៀវភៅគ្រួសារនៅក្នុងដៃ ។ ថ្ងៃនេះមិនមែនជាថ្ងៃចែកអំណោយ និងផ្តល់ការព្យាបាលដោយឥតគិតថ្លៃនោះទេ។ ប៉ុន្តែ ថ្ងៃនេះ អ្នកភូមិទាំងនោះនឹងចាប់ផ្តើមដឹងពីរបៀបរៀបចំពាក្យបណ្តឹងប្រឆាំងនឹងអ្នកដែលធ្លាប់ធ្វើអោយពួកគេជួបនូវសោកនាដកម្ម។ ក្រុមការងាររបស់មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា ដែលបានកត់ត្រានិងប្រមូលឯកសារទាក់ទងនឹងឧក្រិដ្ឋកម្មនិងអំពើដ៏សាហាវយង់ឃ្នងរបស់ពួកខ្មែរក្រហម បានចុះមកដល់ភូមិ ដើម្បីចូលរួមនៅក្នុងការជួយបំពេញទម្រង់បែបបទនេះ។
ឯកសារសម្រាប់ប្រវត្តិសាស្រ្ត
លោកយាយ ឯម ពៀត សក់ស ទំពារម្លូនៅក្នុងមាត់ កំពុងរង់ចាំយ៉ាងអន្ទះសារ ។ ស្រ្តីមេម៉ាយរូបនេះរង់ចាំអស់រយៈពេល៣០ឆ្នាំមកហើយ ដើម្បីរៀបរាប់ពីប្រវត្តិរបស់ខ្លួន ហើយនៅពេលនេះ មួយនាទីៗហាក់បីដូចជារាប់ឆ្នាំអញ្ជឹង។ យាយមានប្រសាសន៍ច្បាស់ៗថា «ខ្ញុំចង់អោយបរទេសបានដឹងពីអ្វីដែលធ្លាប់បានកើតមានឡើងនៅក្នុងភូមិរបស់យើង ថាតើពួកខ្មែរក្រហមមានភាពសាហាវព្រៃផ្សៃចំពោះពួកយើងរាល់គ្នា ដល់កំរិតណា?» បន្ទាប់ពីមានការកាប់សម្លាប់អស់រយៈពេល ៣០ឆ្នាំ នៅទីនេះ ចំពោះមុខដៃគូសន្ទនាម្នាក់មកពីមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា លោកយាយបានរម្លឹករឿងរ៉ាវពីអតីតកាលបានយ៉ាងច្បាស់ ហាក់បីដូចជារូបគាត់បានកត់ត្រាទុកយ៉ាងលំអិតនៅក្នុងការចងចាំរបស់គាត់ អំពីព្រឹត្តិការណ៍ដ៏គួរអោយភ័យខ្លាចទាំងនេះនៅក្នុងថ្ងៃមួយនោះ។ លោកយាយ អធិប្បាយ ដោយមិនមានអ្នកណាមកបញ្ឈប់ឡើយ។ លោក ជី ធីរិទ្ធិ ប្រធានក្រុមការងារបានចុះមកពីក្រុងភ្នំពេញ ជួបអ្នកភូមិទាំងនេះ ហើយលោកនឹងកត់ត្រាប្រវត្តិរបស់ពួកគេ នៅពេលដែលប្រជាជនភាគច្រើនមិនចេះអក្សរ។ លោកបានលើកឡើងថា «ប្រជាជននៅក្នុងភូមិនេះបង្ហាញសក្ខីភាពរបស់ខ្លួន ដោយបានរៀបរាប់ប្រាប់យើងយ៉ាងក្បោះក្បាយ ដោយគ្មានការភិតភ័យនិងការរំខានអ្វីទាំងអស់។ ពួកគេមិនមានការភ័យខ្លាច ក្នុងការនិយាយឡើយ»។ លោកបានអោយដឹងថា«ឯកសារទាំងនេះនឹងក្លាយជាឯកសារដ៏មានសារៈសំខាន់។ វាជួយសម្រួលដល់ការងាររបស់តុលាការនៃ អវតក និងជាឯកសារដ៏មានតម្លៃ ដែលកត់ត្រាយ៉ាងច្បាស់ពីរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ»។
តំបន់របស់ពួកក្បត់
តំបន់នេះធ្លាប់់ត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយលោក សោ ភីម ដែលត្រូវបានគេផ្តួល រលំនៅឆ្នាំ១៩៧៨។ លោកត្រូវបានចោទប្រកាន់ដោយបងធំទីមួយ ពីបទឃុបឃិតជាមួយនឹងកងទ័ពវៀតណាម និងត្រូវបានគេសម្លាប់ចោល។ កាលនោះ គេត្រូវតែបោសសំអាតពួកកម្មាភិបាលដែលស្ថិតក្រោមឪវាទរបស់គាត់ និងជនដែលជាប់ពាក់ព័ន្ធចោលអោយអស់ពីតំបន់នេះ។ ពួកមន្ត្រីកម្មាភិបាលនិងប្រធានសហករណ៍ទាំងនោះត្រូវបានសម្លាប់ចោល ហើយអ្នកភូមិមួយចំនួនត្រូវបានគេជម្លៀសចេញ។ លោកយាយ ឯម ពៀត បានរម្លឹកថា «ពួកខ្មែរក្រហមចិញ្ចឹមគំនិតស្អប់ខ្ពើមពួកយើង។ យើងធ្លាប់រស់នៅក្នុងតំបន់ក្បត់ សោ ភីម ដែលត្រូវតែសម្លាប់ចោលទាំងចាស់ ទាំងក្មេង។ គេបាននិយាយថាសូម្បីតែត្រសក់ល្វីងមួយក៏គេមិនទុកដែរ។» អ្នកស្រីបាននិយាយរៀបរាប់ប្រាប់អ្នកស្រាវជ្រាវរបស់មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា ទាំងបែកញើសប៉ុនគ្រាប់ពោត។
ការតស៊ូដែលបង្កអោយមានមហន្តរាយ
លោកយាយ ឯម ពៀត វាយតម្លៃថា ប្រសិនជាអ្នកភូមិមិនតដៃទេ ក៏មិនមានការចុះបោសសំអាតនៅភូមិ ដូនដោកនៅសម័យនោះ ហើយក៏មិនបណ្តាលអោយសម្លាប់មនុស្សអស់ច្រើននាក់នោះទេ(អ្នកភូមិជាង៥០នាក់ត្រូវបាត់បង់ជីវិត)។ «ប្រជាពលរដ្ឋនៃភូមិផ្សេងទៀតសុខចិត្តចាកចេញ ក្រោមការគាបសង្កត់ពីពួកទាហានភាគនិរតី ដែលបញ្ជារដោយតាម៉ុក។ តាម៉ុកដែលគេស្គាល់ថាជាមេឃាតករដោយសារការកាប់សម្លាប់ដ៏ច្រើនក្នុងតំបន់របស់គាត់។ ប៉ុន្តែមិនមែនអ្នកភូមិរបស់យើងដែលក្បាលរឹងនិងភាគច្រើនជាប់ខ្សែខាងសោរ ភឹម។ជាលទ្ធផលពួកទាហាននិរតីបានប្រើប្រាស់កាំភ្លើងបាញ់ប្រហារលើពួកយើងដែលមានតែកាំបិត និងដំបង។ពួកវាបានបាញ់គ្រាប់រ៉ុកែ្កតសំដៅផ្ទះដែលមានម្ចាស់មិនព្រមចាកចេញ។»
ការផ្តួចផ្តើមចេញពីមនុស្សវ័យក្មេង
លោកផាន់អាណាដែលមានអាយុក្រោម១០ឆ្នាំនៅឆ្នាំ១៩៧៨ ជាអ្នកមានគំនិតអញ្ជើញក្រុមអ្នកស្រាវជ្រាវរបស់មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជាធ្វើការជួយបំពេញពាក្យបណ្តឹងក្នុងភូមិរបស់គាត់។ លោកផាន់ អាណាធ្លាប់ធ្វើការជាគ្រូបណ្តុះបណ្តាលអ្នកកាសែតសម្រាប់កម្មវិធីតុលាការខ្មែរក្រហមដែលរៀបចំឡើងដោយអង្គការអីនធើញូ Internew ។ អ្នកកាសែតរូបនេះបានតស៊ូព្យាយាមមិនអោយប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់ភូមិគាត់បាត់បង់ទៅជាមួយជនរងគ្រោះរួចរស់ជីវិតដែលមានវ័យកាន់តែចាស់ណាស់ទៅហើយនោះទេ។ «ប្រសិនបើតុលាការទទួលស្គាល់ថាមានរឿងរ៉ាវកើតឡើងក្នុងភូមិរបស់យើងនោះ រឹតតែប្រសើរ សម្រាប់អ្នកដែលរួចរស់ជីវិតពីរបបខ្មែរក្រហម និងកូនចៅជំនាន់ក្រោយ។ក្រោយតុលាការ ប្រជាជនទាំងនេះអាចនិយាយប្រាប់ដោយមោទនភាពដល់កូនចៅរបស់ពួកគេថា ប្រវត្តិរឿងរ៉ាវដែលកើតឡើងនៅក្នុងភូមិត្រូវបានតុលាការទទួលស្គាល់ ហើយរឿងរ៉ាវទាំងនេះមិនមែនជារឿងប្រឌិត រឺរឿងព្រេងនោះទេ»។
ស្តូបមួយសម្រាប់ការសងជម្ងឺចិត្ត
ប្រជាជននៅភូមិដូនដោក មិនបានចិញ្ចឹមគំនិតសងសឹកនឹងពួកខ្មែរក្រហមទេ ប៉ុន្តែ ពួកគេគ្រាន់តែចង់អោយតុលាការដឹងលឺរឿងរបស់ពួកគេ និងទទួលស្គាល់គេជាជនរងគ្រោះនៃរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យប៉ុណ្ណោះ។ លោកប្រធានភូមិ ភន់ សាខន បានបញ្ជាក់ថា«ប្រជាជនគ្រាន់តែចង់ពន្យល់សាច់ញ្ញាតិដែលបានស្លាប់ទៅ និងចង់បានភាពស្ងប់ក្នុងចិត្ត បន្ទាប់ពីការកាត់ក្តីនៅតុលាការខ្មែរក្រហម។» មនុស្សមួយចំនួន បានទាមទារការសងជម្ងឺចិត្ត។ នោះជាប្រាក់ដែលនឹងអាចអោយពួកគេអាចសាងសង់ស្តូបមួយ ហើយនៅពីលើស្តូបនោះ គេឆ្លាក់ឈ្មោះអ្នកដែលស្លាប់ទូទាំងឃុំ ក្នុងសម័យនោះ។ លោកផាន់ បានគិតស្រមៃថា «ស្តូបមួយសម្រាប់ឃុំ គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ រៀងរាល់ឆ្នាំ ប្រជាជនអាចជួបជុំគ្នា ធ្វើបុណ្យនៅជុំវិញស្តូប។ ពួកគេអាចពិភាក្សាផ្លាស់ប្តូរយោបល់គ្នា អំពីជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។ ពួកយើងនឹងអាចនិយាយពីការផ្សះផ្សារ នៅពេលដែលជនរងគ្រោះនិងអតីតទាហានខ្មែរក្រហមអាចជួបជុំគ្នា ជុំវិញស្តូបជានិមិត្តរូបនិងនិយាយរកគ្នាទៅវិញទៅមក»។
អត្ថបទបន្ថែម
១៣០០ ពាក្យបណ្តឹង
បើតាមលោករាជសម្បត្តិអ្នកនាំពាក្យរបស់សាលាក្តីខែ្មរក្រហម ពាក្យបណ្តឹងប្រមាណជាង១៣០០ដែលធ្វើឡើងដោយប្រជាជនកម្ពុជាពីគ្រប់ខេត្តក្រុងត្រូវបានបញ្ជូនមកសាលាក្តី។អ្នកនាំពាក្យរូបនេះបានមានប្រសាសន៍ថា«នៅក្នុងពាក្យបណ្តឹងទាំងនោះប្រជាជនបានរៀបរាប់ពីការទុក្ខវេទនា ពីការកាប់សម្លាប់ដែលកើតមានទៅលើពួកគេនិងសាច់ញាតិរបស់ពួកគេ។»លោកបាននិយាយបន្ថែមថាគេកំពុងធ្វើការពិចារណាទៅលើពាក្យបណ្តឹងទាំងនោះ«សហព្រះរាជអាជ្ញានឹងត្រូវសម្រេចចិត្តថាតើពាក្យបណ្តឹងមួយណាដែលនឹងអាចប្រើប្រាស់បានជាភស្តុតាង ហើយជនរងគ្រោះប្រភេទណាដែលអាចចូលរួមជាសាក្សីរឺជាភាគីដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី។» |
|
|
