|
ទទួលព័ត៌មានតាមអ៊ីមែល
សូមលោកអ្នកទទួលអត្ថបទថ្មីៗ តាមរយៈទូរសាអេឡិចត្រូនិច
|
| ទោះបីជាមានជម្លោះនៅព្រំដែន កសិករខ្មែរនិងអាជីវករ ថៃនៅតែបន្តបង្កើនការរកស៊ីរាងគ្នា |
| ααα រស់ ឌីណា | | | 12-08-2008 | 
ប៉ៃលិន ថ្ងៃទី១៩ មករា ២០០៨៖ ប្រជាជនកម្ពុជានិងថៃ សង្ឃឹមថានឹងអាចបន្តធ្វើអាជីវកម្មរួមគ្នា ខណៈពេលដែលការប្រមូលទិន្នផលពោតបានកើនឡើង ច្រើនជាងកាលពីឆ្នាំមុន។ ©John Vink/ Magnum ប្រជាជនខ្មែរនិងថៃនៅជាប់ព្រំដែននៃប្រទេសទាំងពីរស្ថិតនៅក្នុងសភាពភិតភ័យ ខ្លាចបាត់បង់ផលប្រយោជន៍ពីមុខរបររកស៊ីរបស់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែ ទោះបីជាមានការដាក់ពង្រាយកម្លាំងប្រដាប់អាវុធនៅខេត្តព្រះវិហារ និងនៅតាមចំណុចព្រំដែនជាច្រើនកន្លែងផ្សេងទៀតក៏ដោយ ក៏កសិករខ្មែរដាំពោត នៅក្រុងប៉ៃលិន និងខេត្តបាត់ដំបង ហើយនឹងពាណិជ្ជករជនជាតិថៃ នៅតែបន្តធ្វើអាជីវកម្មរួមគ្នាដដែល។ នៅប្រទេសកម្ពុជា ក៏ដូចជានៅប្រទេសថៃ មិនមានបញ្ហាណាមួយដែលអាចរាំងស្ទះដល់ដំណើរការទីផ្សារកសិកម្មដ៏មានសក្តានុពលមួយនេះបានឡើយ ខណៈពេលដែលការប្រមូលទិន្នផលពោតជាជំហានដំបូង ជាពិសេសនៅក្នុងរដូវនេះ បានបញ្ចប់ទៅប្រកបដោយផ្លែផ្កា។ ចាប់តាំងពីដើមខែកក្កដា រហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ ពោតយ៉ាងហោចណាស់ ៥០០ ០០០តោន ត្រូវបានដឹកជញ្ជូនពីតំបន់ខ្លះ និងពីព្រំដែន ឆ្លងកាត់តាមទីក្រុងប៉ៃលិន ភាគពាយ័ព្យនៃប្រទេសកម្ពុជា។ មិនថាយប់រឺថ្ងៃ រថយន្តដឹកទំនិញធំៗរាប់រយគ្រឿងរបស់ប្រទេសថៃ បានធ្វើដំណើរបន្តកន្ទុយគ្នាជាហូរហែរ ដើម្បីដឹកជញ្ជូនផលិតផលពោតដ៏មានតម្លៃទាំងនេះ ដែលជាប្រភពនៃប្រាក់ចំណូលដ៏សំខាន់ សម្រាប់ប្រជាកសិករខ្មែរជាច្រើននាក់។
លោក ពៅ រស់ កសិករនិងជាឈ្នួញកណ្តាលនៅទីក្រុងប៉ៃលិន បានធ្វើការកត់សម្គាល់មួយៗថា «ទោះបីជាទាហានថៃចូលឈ្លានពានប្រាសាទព្រះវិហារក៏ដោយ ក៏ការរកស៊ីដោះដូរពោត នៅតាមព្រំដែន រវាងពាណិជ្ជករថៃនិងកសិករកម្ពុជានៅតែបន្តដំណើរការជាធម្មតា»។ ជម្លោះរវាងទាហាននៃភាគីទាំងពីរបានបន្សល់ទុកការគំរាមកំហែងមួយនៅតាមច្រកព្រំដែនទាំងសងខាង ខណៈពេលដែលការប្រមូលទិន្នផលពោតអាចផ្តល់នូវប្រាក់ចំណូលខ្ពស់ដល់កសិករនៅតាមព្រំដែន។ ទិន្នផលពោតបានកើនឡើង ទន្ទឹមជាមួយនឹងតម្រូវការទីផ្សារខ្ពស់។ នៅត្រង់ចំណុចនេះ កសិករខ្មែរលែងខ្វល់នឹងរឿងប្រឡេះគ្រាប់ពោតចេញទៀតហើយ ពោលគឺពួកគេលក់ពោតទាំងស្នូលទៅអោយអតិថិជនថៃ ដើម្បីសល់ពេលវេលាច្រើន អាចដាំពោតម្តងទៀត ក្នុងទស្សនវិស័យមួយគិតថាការប្រមូលទិន្នផលលើកទីពីរនឹងអាចផ្តល់ប្រាក់កំរៃច្រើនដល់ពួកគេ ព្រោះប្រសិនជាស្ថានភាពនៅព្រំដែនមិនទទួលរងនូវការគំរាមកំហែងនោះទេ ប្រាក់ចំណូលដែលបានមកពីការប្រមូលផលលើកទីពីរនៅតែច្រើនដដែល។ លោក ពៅ រស់ បានពន្យល់ថា «ជាធម្មតា នៅចុងរដូវដាំដុះទីពីរ កសិករ៩៩% លក់តែគ្រាប់ពោត គ្មានស្នូលប៉ុណ្ណោះ ព្រោះពួកគេមានពេលវេលាច្រើន ហើយមេឃមិនសូវភ្លៀង។ កត្តាទាំងនេះអនុគ្រោះដល់ការហាលពោតអោយស្ងួតល្អ និងដាក់លក់ក្នុងតម្លៃថ្លៃជាងធម្មតាទ្វេដង»។ ពោតស្រស់ទាំងមូលមួយគីឡូលក់ក្នុងតម្លៃចាប់ពី ៥,៧ ទៅ ៦បាត (០,១៧ ទៅ ០,១៨ដុល្លារ) ទល់នឹង ៤ ទៅ ៤,៥បាត (០,១២ ទៅ ០,១៣ដុល្លារ) នៅក្នុងការប្រមូលទិន្នផលកាលពីឆ្នាំមុន។ គ្រាប់ពោតដែលហាលស្ងួត មានតម្លៃទ្វេដង ពោលគឺ ១០ ទៅ១២បាត (០,១ ទៅ០,៣៦ដុល្លារ)ក្នុងមួយគីឡូ។ តម្លៃពោតទាំងនេះអាចផ្តល់នូវប្រាក់ចំណូលខ្ពស់ សម្រាប់កសិករកម្ពុជា។
អាកាសធាតុអំណោយផល តម្លៃក៏ខ្ពស់
គេអាចដាំពោតបានពីរលើកក្នុងមួយឆ្នាំ។ អ្នកស្រីឈុំ ខូយ កសិករនៃខ័ណ្ឌសាលាក្រៅ ស្ថិតនៅជាយក្រុងប៉ៃលិន បានមានប្រសាសន៍ថាគាត់មានការពេញចិត្តនឹងការប្រមូលទិន្នផលចុងក្រោយរបស់គាត់នេះយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះគាត់មិនត្រឹមតែទទួលបានផលច្រើនប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែ គាត់ក៏អាចលក់ពោតក្នុងតម្លៃមួយខ្ពស់បានដែរ។ គាត់បាននិយាយយ៉ាងក្បោះក្បាយថា «ឆ្នាំនេះ ដំណាំពោតពិតជាអំណោយផលល្អមែនទែន។ នៅពេលដាំពោត មានភ្លៀងធ្លាក់យ៉ាងជោកជាំ ហើយពេលប្រមូលផល មេឃលែងធ្លាក់ភ្លៀង។ ជាមួយនឹងផ្ទៃដីដាំដំណាំដ៏ធំរបស់ខ្ញុំ ប្រហែល៣០ហិចតា ខ្ញុំអាចទទួលបានប្រាក់ចំណូលចាប់ពី៣ទៅ ៤សែនបាត (៩០០០ទៅ១២០០០ដុល្លារ) ក្នុងការប្រមូលទិន្នផលលើកទីមួយ!។ ប្រាក់ចំណូលទាំងនេះមិនទាន់បានបូកបញ្ជូលទាំងប្រាក់ដែលបានមកពីល្ង និង សណ្តែកបាយនោះទេ ហើយប្រាក់ចំណូលនៃដំណាំទាំងពីរប្រភេទនេះនឹងបូកបន្ថែមទៅក្នុងប្រាក់ចំណូលនៃការលក់ពោតលើកទីពីរ ដែលខ្ញុំនឹងប្រមូលផលនៅខែធ្នូ និងខែមករា ខាងមុខ»។
កសិករទាំងអស់នៅក្នុងភូមិរបស់គាត់មិនមានដីចំការធំនោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេក៏នៅតែទទួលបានប្រាក់ចំណូលខ្ពស់ ដោយភាគច្រើនបានឆ្លៀតទាញយកផលប្រយោជន៍ពីរដូវធ្វើចំការដ៏ប្រសើរនេះ។ «អ្នកស្រីឈុំ ខូយ បានសំដែងសោមនស្សរីករាយថា គ្រប់គ្នានៅទីនេះសុទ្ធតែសប្បាយរីករាយ។ ឥឡូវនេះ កសិករមានសមត្ថភាពទិញទំនិញដែលពួកគេត្រូវការបាន ដូចជាម៉ូតូថ្មី រថយន្ត គោយន្ត ត្រាក់ទ័រ...»។
ម្យ៉ាងវិញទៀត កសិករអ្នកមានរូបនេះបានបន្ថែមទៀតថា កសិករជាច្រើននៅក្នុងតំបន់មានលទ្ធភាពដោះបំណុលរបស់ពួកគេបានទៀតផង។ «ពួកគេលែងជំពាក់បំណុលរបស់អង្គការក្រៅរដ្ឋាភិបាល ធនាគារមីក្រូហិរញ្ញវត្ថុ រឺក្រុមហ៊ុនលក់គ្រាប់ពូជ ដូចកាលពីមុនទៀតហើយ»។
នៅលើផ្ទៃដីទំហំ៦០ហិចតា លោក ពៅ រស់ បានប្រមូលផលពោតប្រហែលជា៣៦០តោន នេះគ្រាន់តែនៅក្នុងរដូវទីមួយប៉ុណ្ណោះ។ សម្រាប់តម្លៃលក់នៅលើទីផ្សារបច្ចុប្បន្ន លោកអាចសង្ឃឹមថានឹងទទួលបានប្រាក់ចំណូលជិត៦០ ០០០ដុល្លារ។ កសិកររូបនេះបានគណនាថា «សព្វថ្ងៃនេះ មិនមានកសិករណាម្នាក់ខាតបង់ នៅក្នុងការងារកសិកម្មឡើយ។ គេអាចទទួលប្រាក់ចំណេញយ៉ាងហោចណាស់ក៏៥០% លើប្រាក់ចំណូលសរុប បើទោះបីជាមានការតំឡើងប្រាក់ឈ្នួលកម្មករកាច់ពោតប្រចាំថ្ងៃ (ឡើងពី៤០ ទៅ៦០បាត ស្មើនឹង១,២ ទៅ១,៨បាត ក្នុងមួយបាវទង្ងន់៨៨គីឡូ) និងថ្លៃគ្រាប់ពូជ ហើយនឹងថ្លៃប្រេងក៏ដោយ»។
ការសំរុកទៅធ្វើចំការបានចាប់ផ្តើម នៅស្រុកសំឡូត
ការរកស៊ីដោះដូរទំនិញរវាងប្រជាជនថៃនិងប្រជាជនកម្ពុជាបានចាប់ផ្តើមសារជាថ្មី បន្ទាប់ពីការផ្អាកអស់រយៈពេលពីរសប្តាហ៍ ខណៈពេលជម្លោះប្រាសាទព្រះវិហារកាន់តែមានសភាពធ្ងន់ធ្ងរនៅឡើយ។ អាជីវករនិងកសិករមួយភាគធំ គឺជាង៩០% ត្រូវបានទាក់ទាញអោយផ្លាស់ប្តូរមកដាំដំណាំពោតវិញ ដោយសារពួកគេមើលឃើញពីតម្រូវការខ្ពស់របស់ក្រុមហ៊ុនថៃ។ «លោក សុខុម កសិករម្នាក់នៅស្រុកសំឡូតនេះ បានសំដែងអារម្មណ៍រីករាយថា ប្រសិនជាស្ថានការណ៍ស្ងប់ស្ងាត់ យើងជាកសិករ នឹងអាចចាប់ផ្តើមដាំដំណាំយ៉ាងសប្បាយរីករាយបំផុត!។ ប្រសិនជាមេឃធ្លាក់ភ្លៀងយ៉ាងទៀងទាត់ យើងនឹងអាចទទួលបានប្រាក់ចំណូលច្រើន»។ គាត់អាចប្រមូលទិន្នផលពោតលើកទីមួយ លើផ្ទៃដី៧ហិចតា បានចំនួន៤០តោន ដើម្បីយកទៅលក់អោយអាជីវករនៃប្រទេសជិតខាងជិត។
ក៏ដូចជាលោកសុខុម កសិករផ្សេងទៀតក្នុងស្រុកសំឡុត (ខេត្តបាត់ដំបង) បានទទួលប្រាក់កំរៃយ៉ាងឆាប់រហ័សពីការងារដាំដំណាំពោតនេះ។ លោក ជៀម ចាន់សោភ័ណ ប្រធានមន្ទីរកសិកកម្មខេត្តបាត់ដំបងបានគូសបញ្ជាក់ថា ស្រុកនេះ ក៏ដូចជាស្រុកកំរៀង ភ្នំព្រែក សំពៅលូន និងស្រុក រតនមណ្ឌល ត្រូវបានចាត់ទុកចូលក្នុងចំណោមស្រុកផលិតពោតនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ នៅក្នុងខេត្តនេះ ដំណាំពោតគឺជាកសិកម្មសំខាន់ទីពីរ បន្ទាប់ពីស្រូវ។ មន្រ្តីជាន់ខ្ពស់រូបនេះបានវាយតម្លៃថា «ឆ្នាំនេះ ផ្ទៃដីដាំពោតបានកើនឡើងដល់៥០ ០០០ហិចតា ហើយទិន្នផលប្រចាំឆ្នាំទាំងពីររដូវ ទទួលបាន៣០០ ០០០តោន»។
ប៉ៃលិន ដំណាំពោតគឺជាដង្ហើមសេដ្ឋកិច្ចដ៏សំខាន់
លោក ផាន់ ពេជ្រ ប្រធានមន្ទីរកសិកម្មក្រុងប៉ៃលិនបានគូសបញ្ជាក់ថា នៅទីក្រុងប៉ៃលិនជាប់នឹងព្រំប្រទល់នេះ ការលក់ពោតទៅអោយប្រទេសថៃបានប្រែក្លាយជាដង្ហើមសេដ្ឋកិច្ចដ៏សំខាន់មួយ ក្នុងចំណោមដង្ហើមសេដ្ឋកិច្ចផ្សេងៗទៀត។ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ នៅក្នុងអតីតតំបន់ខ្លាំងរបស់ខ្មែរក្រហមមួយនេះ ពោតគឺជាដំណាំសំខាន់ទីមួយ នាំមុខដំឡូង ល្ង សណ្តែកសៀង និងសណ្តែកបាយ។ ជារៀងរាល់ឆ្នាំ ពោតប្រហែល២សែនតោនត្រូវបាននាំចេញទៅកាន់ប្រទេសថៃ។ លោក ផាន់ ពេជ្រ បានលើកឡើងថា «ផ្ទៃដីដាំដំណាំពោតសរុបនៅឆ្នាំនេះមានទំហំប្រហែលជា២០ ០០០ហិចតា។ ជាបឋម នៅដើមឆ្នាំនេះ មុនរដូវធ្លាក់ភ្លៀងកក់ខែនៅខែមីនា រឺខែមេសា ប្រជាកសិករបានដាំពោតនៅលើផ្ទៃដីពាក់កណ្តាល (ស្មើនឹង១០ ០០០ហិចតា) ចំណែកផ្ទៃដីដែលនៅសល់ គឺសម្រាប់ដាំដំណាំផ្សេងៗទៀត។ ប៉ុន្តែ សម្រាប់រដូវដាំដុះលើកទីពីរ ដែលទើបតែនឹងចាប់ផ្តើមនេះ ពួកគេដាំពោតតែមួយមុខគត់!»។
ការត្រឡប់មកធ្វើចំការវិញ
យោងតាមមន្ទីរកសិកម្មក្រុងប៉ៃលិន នៅលើផ្ទៃដីកសិកម្មចំនួន៤៩ ០០០ហិចតា ដំណាំពោតថ្មី និងផលិតផលសម្រាប់នាំចេញទៅកាន់ប្រទេសថៃ ទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍យ៉ាងច្រើន៖ គេដាំពោតលើផ្ទៃដី៣៧ ០០០ហិចតា ទល់នឹងផ្ទៃដីធ្វើស្រែ ១១ ៥០០ហិចតា។ លើសពីនេះ ផ្ទៃដីដាំដំឡូងបានកើនឡើងទ្វេដង ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំនេះ ពោលគឺកើនឡើងពី៤០០០ហិចតាក្នុងឆ្នាំ២០០៥ ទៅ៨០០០ហិចតាក្នុងឆ្នាំនេះ។ ទន្ទឹមនឹងនេះ លោក ផាន់ ពេជ្រ បានអះអាងថា ទិន្នផលបានកើនឡើងពី៣០ ទៅ៥០តោនក្នុងមួយហិចតា ជាមួយនឹងការប្រមូលទិន្នផលតែមួយលើកក្នុងមួយឆ្នាំ។ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ ផ្ទៃដីដាំដំណាំមានទំហំរាប់រយហិចតា។ ចាប់តាំងពីឆ្នាំ២០០៦មក ចំការកៅស៊ូនៅក្នុងអតីតតំបន់ខ្មែរក្រហមមួយនេះ មានចំនួនកើនឡើង។ សព្វថ្ងៃនេះ ចំការកៅស៊ូគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃដីជិត១០០០ហិចតា។ «មន្ត្រីជាន់ខ្ពស់រូបនេះបានសង្កេតឃើញថា ដំណាំក្រៅអំពីដំណាំស្រូវ ពិតជាមានសន្ទុះកើនឡើងពិតប្រាកដមែន ចាប់តាំងពីឆ្នាំ២០០៤មក។ ជាការពិតណាស់ អាជីវករមួយចំនួនបានឈប់ប្រកបរបររកស៊ីនៅតាមទីផ្សារ ដើម្បីមកធ្វើចំការវិញ!។ បច្ចុប្បន្ននេះ គេមិនឃើញមានព្រៃខ្លា ព្រៃដំរីទៀតទេ ព្រោះព្រៃឈើទាំងនោះបានប្រែក្លាយជាដីធ្វើកសិកម្មទៅហើយ...»។
ក្រៅអំពីការប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថាន ការសំរុកទៅធ្វើចំការនេះក៏មានផលអវិជ្ជមានមួយផ្សេងទៀតផងដែរ។ ប្រជាកសិករខ្មែរពឹងផ្អែកទាំងស្រុងទៅលើក្រុមហ៊ុនថៃ។ ប្រសិនជាគ្មានប្រទេសថៃ កសិករខ្មែរនឹងមិនអាចលក់ផលិតផលរបស់ខ្លួនបាន ហើយពួកគេនឹងមិនអាចដាំពោតបានទៀតទេ។ តួយ៉ាង ជារៀងរាល់ឆ្នាំ ប្រជាជនកម្ពុជាបានចំណាយរាប់លានបាត ដើម្បីទិញគ្រាប់ពូជពីក្រុមហ៊ុនកសិឧស្សាហកម្មថៃឈ្មោះ CP។ សម្រាប់ ផាន់ ពេជ្រ រដ្ឋគួរតែបង្កើតកម្មវិធីស្រាវជ្រាវជាបន្ទាន់មួយ ដើម្បីផលិតគ្រាប់ពូជនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។
ប្រសិនជាគ្រាប់ពូជរបស់យើង គេមិនទិញទេ
ជាការពិតណាស់ លោកច័ន្ទ សារុន រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងកសិកម្មកម្ពុជា បានទទួលស្គាល់ថាប្រជាកសិករខ្មែរបានចំណាយប្រាក់ជិត១០០លានបាត (៣សែនដុល្លារ) ដើម្បីទិញគ្រាប់ពូជពីក្រុមហ៊ុនថៃ CPក្នុងមួយឆ្នាំៗ។ ប៉ុន្តែ លោករដ្ឋមន្ត្រីបានគូសបញ្ជាក់ថា ក្រុមហ៊ុនតែមួយនេះ ក៏ជាអ្នកទទួលទិញផលិតផលពោតរបស់កម្ពុជា «ក្នុងតម្លៃមួយជាទីគាប់ចិត្ត»ផងដែរ។ លោកច័ន្ទ សារុនបានសំដែងការសោកស្តាយថា «យើងយល់ពីការលំបាករបស់កសិករ នៅក្នុងដំណាក់កាលដាំដុះ គឺនៅរដូវដាំដុះ ពួកគេត្រូវទិញគ្រាប់ពូជពីប្រទេសថៃ។ ប៉ុន្តែ ប្រទេសថៃគឺជាអ្នកទិញពោតរបស់ពួកគេវិញ។ ប្រសិនជាដំណាំពោតទាំងនេះមិនមែនកើតចេញពីគ្រាប់ពូជរបស់ថៃនោះទេ ក្រុមហ៊ុនថៃនឹងមិនទិញពោតពីពួកយើងឡើយ»។ តាមសំដីរបស់លោករដ្ឋមន្ត្រី ការស្រាវជ្រាវត្រូវបានរៀបចំអោយមានរួចមកហើយ ដើម្បីបង្កើតគ្រាប់ពូជកូនកាត់មួយ នៅប្រទេសកម្ពុជា»។ «ប៉ុន្តែ ប្រសិនជាយើងដាំគ្រាប់ពូជទាំងនេះ អាជីវករនៃប្រទេសជិតខាងច្បាស់ជាមិនទិញពីយើងឡើយ…»។
ការបាត់តម្លៃបន្ថែមរបស់ផលិតផល
ម្យ៉ាងវិញទៀត លោកប្រធានមន្ទីរកសិកម្មក្រុងប៉ៃលិនបានសំដែងការសោកស្តាយថា ប្រទេសកម្ពុជាមិនទាន់មានធនធានសំខាន់គ្រប់គ្រាន់ នៅខ្វះខាតរោងចក្រកែច្នៃ ហើយប្រជាជនកម្ពុជានៅតែបន្តនាំចេញផលិតផលមិនទាន់កែច្នៃ ដែលធ្វើអោយបាត់បង់តម្លៃបន្ថែមរបស់ផលិតផល។ លោក សុខ ស៊ីណា អ្នកសេដ្ឋកិច្ចឯករាជ្យ បានធ្វើការវិភាគមួយ ដោយបានសំដែងការសោកស្តាយ «ចំពោះការខាតបង់ដ៏សំខាន់នេះ សម្រាប់សេដ្ឋកិច្ចកម្ពុជា»។ ប្រទេសកម្ពុជាកម្រមានរោងចក្រកែច្នៃណាស់ ពោលគឺ មានតែរោងចក្រកែច្នៃម្សៅដំឡូងម៉ី រឺជ័រកៅស៊ូ នៅខេត្តកំពង់ចាមប៉ុណ្ណោះ។ លោកច័ន្ទ សារុន បានទទួលស្គាល់ថា នៅទីក្រុងប៉ៃលិន ដំណាំពោតគឺជាដំណាំសំខាន់ជាងគេ ប៉ុន្តែ មិនទាន់មានរោងចក្រកសិឧស្សាហកម្មនោះទេ។
សូម្បីតែឡសម្ងួតធម្មតា ដែលអាចធ្វើអោយតម្លៃពោតកើនឡើងពី៥,៥បាត ទៅដល់ជិត១៥បាតក្នុងមួយគីឡូ ក៏មានចំនួនមិនគ្រប់គ្រាន់ផងដែរ។ ទីក្រុងប៉ៃលិន មានឡសម្ងួតត្រឹមតែពីរប៉ុណ្ណោះ...។ លោករដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងកសិកម្មបានគូសបញ្ជាក់ថា «ចំនួននេះនៅមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីបំពេញទៅតាមតម្រូវបាននោះទេ។ ដូចនេះ យើងព្យាយាមលើកទឹកចិត្តវិស័យឯកជនអោយវិនិយោគគ្រឿងម៉ាស៊ីនទាំងនេះ ប៉ុន្តែ តម្លៃការប្រាក់របស់ធនាគារ ស្ថិតនៅក្នុងកំរិតមួយខ្ពស់នៅឡើយ (៣%ក្នុងមួយខែ)។ ដូច្នេះ គេមិនអាចចំណេញពីការងារនេះបានទេ»។
ក្នុងអំឡុងដំណាក់ការរង់ចាំការមកដល់ជាយថាហេតុណាមួយនៃអ្នកវិនិយោគទុនវិស័យកសិឧស្សាហកម្ម កសិករខ្មែរបានទទួលផលប្រយោជន៍យ៉ាងច្រើនពីការរកស៊ីដោះដូរជាមួយនឹងក្រុមហ៊ុនថៃ ដែលក្រុមហ៊ុនទាំងនេះផ្ទាល់ ក៏ត្រូវអាស្រ័យលើការដាំដុះរបស់ប្រទេសកម្ពុជាផងដែរ។ នៅតំបន់ព្រំដែននៃប្រទេសទាំងពីរ ការប្រឈមមុខដាក់គ្នាផ្នែកការទូត និងកងទ័ពបានជះឥទ្ធិពលអាក្រក់ ដូចទៅនឹងការលើកឡើងរបស់សម្តេចនាយករដ្ឋមន្ត្រីហ៊ុន សែន នៅក្នុងសុន្ទកថាជាសាធារណៈលើកដំបូងរបស់សម្តេច នៅចំពោះមុខកសិករខេត្តកំពង់ស្ពឺ កាលពីថ្ងៃទី៦ សីហា បន្ទាប់ស្ងប់ស្ងាត់រយៈពេលមួយខែ ក្នុងអំឡុងពេលធ្វើយុទ្ធនាការបោះឆ្នោត។ «បច្ចុប្បន្ននេះ យើងត្រូវបន្តការផ្លាស់ប្តូរវិស័យពាណិជ្ជកម្ម និងវិស័យទេសចរណ៍ រវាងប្រទេសជាតិទាំងពីរ។ ប្រសិនជាយើងធ្វើពហិការឈប់ប្រើប្រាស់ទំនិញថៃ ប្រជាជនថៃនឹងធ្វើដាក់យើងបែបនេះដូចគ្នា។ តើងាប់អ្នកណា? សម្តេចបានប្រកាសថាអ្នកងាប់មុនគេ គឺជាប្រជាពលរដ្ឋរស់នៅព្រំដែន។ យើងរាល់ថ្ងៃដាំពោត សណ្តែកលក់ទៅថៃមិនស្រួលជាង។ ដល់យើងឈប់ប្រើទំនិញថៃ ថៃឈប់ប្រើប្រាស់ទំនិញកម្ពុជា អ្នកដែលខាតគឺប្រទេសទាំងពីរ។ អញ្ជឹងទេ កុំធ្វើសត្រូវជាមួយគ្នា ព្យាយាមដោះស្រាយបញ្ហាជាមួយគ្នា»។
|
|
Cet e-mail est protΓ©gΓ© contre les robots collecteurs de mails, votre navigateur doit accepter le Javascript pour le voir
|
