|
ទទួលព័ត៌មានតាមអីមែល
សូមលោកអ្នកទទួលអត្ថបទថ្មីៗ តាមរយៈទូរសាអេឡិចត្រូនិច
|
| ពីអតីតតំបន់ខ្មែរក្រហមក្លាយជាតំបន់ចម្ការដ៏ខៀវស្រងាត់ |
| ααα រស់ ឌីណា | | | 22-04-2008 | 
បៃលិន ថ្ងៃទី ១៩ មករា ២០០៨ ការគាស់មើមដំឡូង
©John Vink/ Magnum
ពួកគេបានទម្លាក់អាវុធក្រោយគេ នៅពេលដែលមេដឹកនាំរបស់ពួកគេយល់ព្រមចុះចូលជាមួយរដ្ឋាភិបាល នៅឆ្នាំ១៩៩៨-១៩៩៩។ នៅតំបន់ភាគពាយ័ព្យនៃប្រទេសកម្ពុជា នៅក្នុងដែនសាមន្តរាជនៃក្រុងប៉ៃលិន និងស្រុកសំឡូតដែលនៅតែស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់អតីតខ្មែរក្រហមនោះ ប្រជាពលរដ្ឋសម្គាល់ឃើញថា ដំណាំពួកគេដាំដុះលូតលាស់ល្អណាស់។ ដោយសារតម្លៃផលិតផលកសិកម្មកើនឡើង អ្នកធ្វើចម្ការជាច្រើនមានជីវភាពល្អប្រសើរឡើង។
នៅតាមដងផ្លូវពីប៉ៃលិនទៅសំឡូតដ៏វែងអន្លាយដាច់កន្ទុយភ្នែក ជោគជាំដោយទឹកភ្លៀងដែលគេអោយឈ្មោះថា «ភ្លៀងផ្កាស្វាយ» ជាលក្ខណៈសម្គាល់នៃខែមេសា គេអាចគយគន់នូវទេសភាពដើមឈើហូបផ្លែពណ៌ខៀវស្រងាត់នៅក្រោមព្រះអាទិត្យចែងចាំងរស្មី។ ដើមស្វាយ ខ្នុរ មៀន ចេក ល្ហុង ដូង...លាតសន្ធឹងពណ៌ខៀវស្រងាត់ ហើយដីចម្ការរាប់ពាន់ហិចតាត្រូវបានភ្ជួររាស់ជាស្រេចរង់ចាំទទួលគ្រាប់ពូជដំណាំនានា។ ដំឡូង និងពោតក្រហមគឺជាដំណាំពេញនិយមរបស់កសិករនៅរដូវនេះ ព្រោះវាមានតម្លៃខ្ពស់នៅលើទីផ្សារ។
ភ្លៀងគឺជាមាសប្រាក់
យុវជនមកពីខេត្តតាកែវម្នាក់បានចោទសួរឡើង នៅពេលធ្វើដំណើរមកដល់ចំណតរថយន្តក្រុងប៉ៃលិនថា«មើលចុះ ហេតុអីក៏មកភ្លៀងពេលនេះ?»។ នៅខាងក្រោយបុរសម្នាក់នេះ អ្នកស្រីណេង រឿន មិនឆ្ងល់អ្វីទាំងអស់ គាត់បង្ហាញពីក្តីរីករាយថា : «ភ្លៀងនេះនឹងធ្វើអោយខ្ញុំបានប្រាក់៥០០ ០០០បាត [១៥ ០០០ដុល្លារ]សម្រាប់ការប្រមូលផលម្តងនេះ!»។ ស្រ្តីកសិករនៅក្រុងប៉ៃលិនរូបនេះបានបោះទុនទាំងអស់ទៅលើដំណាំពោត ហើយគាត់មើលឃើញដំណាំទាំងនេះប្រែក្លាយជាក្រដាសប្រាក់រួចស្រេចទៅហើយនៅពេលនេះ។ គាត់ចាប់ផ្តើមគន់គូរយ៉ាងមានសេចក្តីសុខ។ «ប្រសិនបើភ្លៀងនៅតែមាន ហើយបើខ្ញុំទទួលបានទិន្នផលល្អពីរដងក្នុងមួយឆ្នាំ ដូច្នេះជាមួយនឹងដីចម្ការ១៧ហិចតារបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងបានចំណូល១លានបាត [៣០ ០០០ដុល្លារ]!»។
តារានៅលើទីផ្សារ
នៅស្រុកសំឡូត គេនាំគ្នាគោរពភ្លៀងដូចព្រះ។ លោកពេជ្រ សៀក អតីតវរសេនីយ៍ឯកខ្មែរក្រហមម្នាក់ មានប្រសាសន៍ថា៖ «កសិករធ្វើស្រែប្រវាស់មេឃ។ ប្រសិនបើភ្លៀងធ្លាក់ល្អ កសិករអាចមានភាពសុទិដ្ឋិនិយម»។ លោកអាចរក្សាតំណែងជាមេដឹកនាំកងពលលេខ៥២នៅស្រុកសំឡូត ហើយក៏បានក្លាយខ្លួនជាកសិករម្នាក់ផងដែរ។ គ្រួសាររបស់លោកមានដីតែមួយហិចតាប៉ុណ្ណោះសម្រាប់ដាំដុះ ដោយទទួលបានផលពី១ ២០០ ទៅ១ ៥០០ដុល្លារក្នុងមួយឆ្នាំ។ ដំណាំល្ង និងសណ្តែកសៀងមានដាំច្រើន ដោយសារតែដីនៅម្តុំនេះមិនមានលក្ខណៈអំណោយផលសម្រាប់ដំណាំពោត និងដំឡូង។ ប៉ុន្តែចាប់តាំងពីពេលដែលគ្រាប់ពោត និងមើមដំឡូងមានតម្លៃកើនឡើងទ្វេដងលើសពីតម្លៃធម្មតាមក គ្រួសារទាំងឡាយចាប់ផ្តើមពិចារណាឡើងវិញ ហើយព្យាយាមកែខៃដីចម្ការរបស់ខ្លួនដើម្បីដាំដំណាំទាំងពីរប្រភេទនេះ ដោយសារតែពួកគេចង់បានចំណូលច្រើន។
អ្នកស្រី ណេង រឿន អ្នកជំនាញខាងធ្វើចម្ការ រៀបរាប់លំអិតថា នៅឆ្នាំនេះ មើមដំឡូងស្រស់មួយគីឡូថ្លៃ២បាត (២០០រៀល) ធៀបនឹង០,៦ទៅ០,៩ បាត(៦០-៩០រៀល)នៅឆ្នាំមុនៗ។ រីឯពោតក្រហមមួយគីឡូថ្លៃ៧បាត (៧០០រៀល) ធៀបនឹង៣ទៅ៣,៥បាត(៣០០-៣៥០រៀល)នៅឆ្នាំមុន។
ជោគជ័យនៃការប្តូរមុខរបរ
លោកឧត្តមសេនីយ៍ ពេជ្រ សៀក បានលើកឡើងថា៖ « កាលពី១០ឆ្នាំមុន នៅពេលតំបន់របស់យើងមានសន្តិភាពឡើងវិញ ប្រជាពលរដ្ឋបានងាកមកធ្វើស្រែចម្ការ ដោយកម្លាំងដៃនិងចបកាប់វិញ។ បច្ចុប្បន្ន ពួកគេប្រើត្រាក់ទ័រ ហើយជិះសុទ្ធតែម៉ូតូទៅចម្ការ»។ លោកក៏បានអួតសរសើរផងដែរពីប្រព័ន្ធទូរគមនាគមន៍។ «អាជីវករខ្លះដែលយើងរកស៊ីជាមួយទូរស័ព្ទប្រាប់យើងជាមុនពីផលិតផលដែលនឹងខ្វះនៅលើទីផ្សារនៅរដូវក្រោយ។ យើងនិយាយទាក់ទងគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយយើងសម្របទៅតាមហ្នឹង!»។
កម្រិតជីវភាពរីកចម្រើនជាប្រចាំ
លោកលក្ខ លីមា លេខារបស់លោកអភិបាលរងក្រុងប៉ៃលិន បានប៉ាន់ប្រមាណថា ប្រជាពលរដ្ឋ ៩០%នៃចំនួនសរុប៦០ ០០០នាក់ រស់នៅពឹងផ្អែកលើដីស្រែចម្ការ។ កសិករបានក្លាយជាកម្លាំងចលករពិតប្រាកដមួយនៃសេដ្ឋកិច្ចក្រុងប៉ៃលិន។ លោកអះអាងដូច្នេះដោយសម្អាងលើអ្វីដែលលោកសង្កេតឃើញនៅជុំវិញខ្លួន។ «ពីមុន ប្រជាពលរដ្ឋរស់នៅក្នុងផ្ទះតូចៗ។ សព្វថ្ងៃ ពួកគេសង់ផ្ទះធំ ជិះសុទ្ធតែម៉ូតូថ្មីៗ ឬឡាន»។
លោកគឹម វ៉ុន អតីតអ្នកទទួលខុសត្រូវទស្សនាវដ្តីខ្មែរក្រហម បច្ចុប្បន្នជាអនុប្រធានការិយាល័យទំនាក់ទំនងក្រុងប៉ៃលិន ក៏កត់សម្គាល់ឃើញដូចគ្នានេះដែរ : «សូម្បីមន្ត្រីរាជការក៏ធ្វើចម្ការដែរនៅពេលទំនេរពីការងាររដ្ឋ។ វាធ្វើអោយពួកគេរកចំណូលបានច្រើន។ បច្ចុប្បន្ន ឃើញមានតែម៉ូតូ Honda Dreams 125 បើកក្នុងក្រុង។ កង់លែងមានហើយ!»។
ដែនដីក្នុងក្តីសុបិន?
លោក ម៉ី ម៉ាក់ អភិបាលរងក្រុងប៉ៃលិន ទទួលបន្ទុកវិស័យកសិកម្ម បានលើកឡើងថា ដីប៉ៃលិនសម្បូរហូរហៀរ។ មន្ត្រីជាន់ខ្ពស់រូបនេះបានអះអាងអោយដឹងថា៖ «រហូតមកទល់នឹងការចុះចូលជាមួយរដ្ឋាភិបាល ពីមុនយើងធ្វើតែសង្រ្គាម ហើយយើងនាំគ្នាធ្វើតែដំណាំចំណីអាហារសម្រាប់ចិញ្ចឹម«ប៉ុល ពត»។ សព្វថ្ងៃ វិស័យកសិកម្មអភិវឌ្ឍឥតឈប់ឈរ ហើយផលិតផលរបស់យើងត្រូវបានប្រជែងទិញពីសំណាក់អាជីវករខ្មែរ វៀតណាម និងជាពិសេសជនជាតិថៃ ពីព្រោះនៅទីនេះ សុទ្ធសឹងតែជាផលិតផលល្អ គ្មានប្រើប្រាស់ជីគីមី»។
កសិករមួយចំនួនមានជីវភាពធ្លាក់ចុះ
ទោះយ៉ាងណាភោគទ្រព្យកសិកម្មមិនបានផ្តល់ផលចំណេញសម្រាប់គ្រប់គ្នានោះទេ។ មនុស្សមួយចំនួន តួយ៉ាងដូចលោកញឹម ឈិន អតីតអ្នកបើកឡានរបស់ក្រុមអ្នកបច្ចេកទេសចិនក្រោមរបបខ្មែរក្រហម បច្ចុប្បន្នក្លាយជាប្រធានមន្ទីរសិល្បៈសូនរូបក្រុងប៉ៃលិន ប្រឹងចិញ្ចឹមជីវិតជាមួយនឹងដីមួយដុំរបស់លោក។លោកបានពន្យល់ថា៖ «ខ្ញុំត្រូវខ្ចីលុយ៥០០ដុល្លារពីគេដើម្បីភ្ជួរដីទំហំ២,៥ហិចតារបស់ខ្ញុំ។ ដោយសារខ្ញុំត្រូវសងប្រាក់កម្ចីជាមួយនឹងការប្រាក់ខ្ពស់ទៀតនោះ ខ្ញុំរស់មួយថ្ងៃសម្រាប់តែមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ»។
អ្នកស្រីសំរ៉ា ក៏ជួបស្ថានភាពដូចគ្នានេះដែរ។ អ្នកស្រីរំពឹងតែលើទិន្នផលបានមកពីដីទំហំ៦ ៤០០ម៉ែត្រការេ ហើយបើតាមសម្តីរបស់អ្នកស្រី វាមិនគ្រប់នឹងចិញ្ចឹមសមាជិក៦នាក់នៅក្នុងគ្រួសារគាត់ទេ។
ទោះយ៉ាងណាក៏គ្រាន់បើជាងពីមុនដែរ
ដោយដៃម្ខាងកាន់បារី ម្ខាងទៀតពរចៅស្រី អ្នកស្រីសំរ៉ា បង្ហាញការពេញចិត្តយ៉ាងដូច្នេះថា «អង្គការចិញ្ចឹមពួកយើង ប៉ុន្តែតម្រូវអោយពួកយើងធ្វើការធ្ងន់។ បើទោះជាសព្វថ្ងៃ យើងដោះស្រាយជីវភាពទាំងលំបាក ក៏គ្រាន់បើជាងពីមុនដែរ! កូនៗរបស់ខ្ញុំលក់ត្រកួន និងអង្ក្រង... យើងមានអាហារបរិភោគគ្រប់គ្រាន់តាមតម្រូវការ» ។
ប្រជាជនដែលយើងបានជួបសម្ភាសន៍ទាំងអស់សុទ្ធតែនិយាយថាពួកគេភ័យខ្លាចនឹងសង្គ្រាម តែចំពោះការកាត់ទោសអតីតមេដឹកនាំជាន់ខ្ពស់ខ្មែរក្រហមវិញ ពួកគេមិនចាប់អារម្មណ៍នោះទេ : «វាគឺជាការងាររបស់តុលាការ មិនមែនជាការងាររបស់យើងទេ»។ ការដាំដុះសន្តិភាព និងការដាំដុះដំណាំ...នេះហើយគឺជារឿងសំខាន់នៅក្នុងក្រសែភ្នែកពួកគេនាពេលបច្ចុប្បន្ន។
|
|
|
