កំពង់ត្រឡាច (ប្រទេសកម្ពុជា) ថ្ងៃទី១៧ ឧសភា ២០០៧ ។ សិស្សិសាលាគូរ៉អានមួយ ស្ថិតនៅក្បែរវិហារឥស្លាម នៅភូមិកំពង់ត្រឡាច ខេត្តកំពង់ឆ្នាំ
© ចន វីង / Magnum ការពាក់មិទូរ៉(កន្សែង រឺក្រមាឃ្លុំមុខជិតទាំងអស់ មើលឃើញតែភ្នែកប៉ុណ្ណោះ) និងការពោលពាក្យពេចន៍ផ្សេងៗមិនអាចបង្រួបបង្រួមសហគមន៍ខ្មែរឥស្លាមនៅកម្ពុជាទាំងមូលបានទេ។ អ្នករិះគន់របៀបស្លៀកពាក់ដែលគេដាក់ជាករណីយកិច្ចនេះ បានព្រមានពីការធ្លាក់ចុះនៃលក្ខខណ្ឌរបស់ស្រ្តីឥស្លាម ដែលបើតាមពួកគេ គឺមានឋានៈទាបជាងបុរស។ អ្នកកាន់សាសនាឥស្លាមនៅកម្ពុជាគឺជាអ្នកកាន់ឥស្លាមកណ្តាល ហើយពួកគេចាត់ទុកបងប្អូនរួមជាតិសាសន៍របស់ខ្លួនដែលលើកសរសើរការប្រតិបត្តិដ៏តឹងរ៉ឹងរបស់សាសនាឥស្លាមជា«អ្នកជ្រុលនិយម»។ ពួកគេគិតថាការអនុវត្តបែបនេះគ្មានអ្វីល្អទេ វាធ្វើអោយបាត់បង់សេរីភាព និងសិទ្ធិរបស់ស្រ្តី។ (ភាគទី២)
ការអនុវត្តគ្មានសរសេរនៅក្នុងគម្ពីរ
ឧកញ៉ាសុស កាមរី ប្រធានឧត្តមក្រុមប្រឹក្សាកិច្ចការសាសនាឥស្លាម ប្រៀបប្រដូចការលេចចេញការពាក់ស្បៃគ្របមុខសឹងតែទាំងអស់របស់ជនជាតិឥស្លាមនៅកម្ពុជាទៅនឹងការដោះដូរផ្នែកការទូតនិងពាណិជ្ជកម្មរវាងកម្ពុជា និងប្រទេសឥស្លាមនានា។ ស្របពេលជាមួយគ្នានេះ ប្រជាជាតិអារ៉ាប់មួយចំនួនផ្គត់ផ្គង់ថវិកាដល់សមាគមខ្មែរឥស្លាមជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ ផ្តល់អាហារូបករណ៍ដល់យុវជនសិក្សាក្នុងសាលាបង្រៀនគម្ពីរគូរ៉អាន ឬក៏ឧបត្ថម្ភដល់ការធ្វើបុណ្យហាច ដែលជាករណីយកិច្ចមួយក្នុងចំណោមករណីយកិច្ចសំខាន់ទាំង៥របស់សាសនាឥស្លាម។
ប៉ុន្តែលោកជឿជាក់ថា ការទទូរមិទូរ៉នឹងមិនក្លាយជារឿងទូទៅនៅក្នុងសហគមន៍ខ្មែរឥស្លាមទេ ព្រោះវាគ្មាននៅក្នុងគម្ពីរគូរ៉អានឡើយ។ លោកវាយតម្លៃថា៖ «សាសនាឥស្លាមចែងថា ស្រ្តីមិនត្រូវបង្ហាញសក់ និងដងខ្លួនអោយគេឃើញឡើយ លើកលែងតែម្រាមដៃនិងប្រអប់ជើង។ ប៉ុន្តែ ព្រះអល់ឡោះមិនបានកំណត់អោយបានច្បាស់លាស់ពីកាតព្វកិច្ចរបស់ស្រ្តី ក្នុងការពាក់ស្បៃមិទូរ៉នេះឡើយ។ សាសនាគឺជារឿងម្យ៉ាង ការប្រតិបត្តិជារឿងម្យ៉ាងផ្សេងទៀត ពោលគឺវាអាស្រ័យទៅលើមនុស្សម្នាក់ៗ»។ លោកបដិសេធមិនធ្វើការវិនិច្ឆ័យខុសឬត្រូវទេទៅលើបុរសឬស្រ្តីណាដែលដើរតាមការប្រតិបត្តិនេះ ដោយយោងទៅលើសេរីភាពនៃការកាន់ជំនឿសាសនា។
ការប្រតិបត្តិដែលមិនទាក់ទាញអាជ្ញាធរកម្ពុជា
រដ្ឋាភិបាលមិនហាមឃាត់ការប្រតិបត្តិនេះទេ ដែលជានិច្ចកាល កើតមានឡើងនៅក្នុងស្រទាប់ជនសាមញ្ញនៃសមាគមឥស្លាមនានានៅកម្ពុជា។ ទោះយ៉ាងណា នៅក្រសួងធម្មការ និងសាសនា គេមិនមើលការប្រតិបត្តិនេះដោយក្រសែភ្នែកល្អទេ។ គេចាត់ទុកថាវាជាការដាក់ទ្រុងស្រ្តី និង«ជាការដើរថយក្រោយ»។
លោកសិត អ៊ីប្រាហ៊ីម រដ្ឋលេខាធិការក្រសួងធម្មការ និងសាសនា បានបង្ហាញពីភាពធុញទ្រាន់ថា : «គេគួរតែលើកទឹកចិត្តអោយស្រ្តីរំដោះខ្លួនចេញពីប្រពៃណីដ៏តឹងរ៉ឹងទាំងឡាយ ហើយលើកកម្ពស់ការអប់រំរបស់ពួកគេ។ ប្រសិនបើគេឃុំស្រ្តីនៅក្នុងស្បៃមិទូរ៉ គេនឹងខាតបង់នាង! នាងមិនអាចបន្តការសិក្សាបានឡើយ។ ប៉ុន្តែ ពិភពលោកបច្ចុប្បន្នត្រូវការស្រ្តីនៅក្នុងសង្គមស៊ីវិល សេដ្ឋកិច្ចនិងនយោបាយ ព្រោះស្រ្តីត្រូវក្លាយជាសកម្មជនដ៏សំខាន់មួយរូបដូចបុរសភេទដែរ»។
លោកសិត អ៊ីប្រាហ៊ីម មានប្រសាសន៍បន្តដោយសោកស្តាយថា៖ «ការប្រតិបត្តិបែបនេះមិនជួយអភិវឌ្ឍលក្ខខណ្ឌរស់នៅរបស់ស្រ្តីទេ តែវាបែរជាធ្វើអោយដើរថយក្រោយទៅវិញនោះទេ! ការទទូរមិទូរ៉ធ្វើអោយពិភពរបស់ស្រ្តីរួមនៅតូច សម្ផស្សនាងត្រូវបិទបាំង និងបាត់បង់ការទំនាក់ទំនងក្នុងសង្គម! វាគួរអោយសោកស្តាយ»។ លោករិះគន់ពីបំណងអាថ៌កំបាំងរបស់សាលាទាំងឡាយដែលកំណត់យកការប្រតិបត្តិនេះ ហើយវាគ្មានអ្វីក្រៅពី«បំពេញចិត្តម្ចាស់ជំនួយ»នោះទេ។
បើទោះជាសេរីភាពសាសនាត្រូវបានធានានៅក្នុងរដ្ឋធម្មនុញ្ញកម្ពុជាក៏ដោយ ក៏លោកសិត អ៊ីប្រាហ៊ីម ប្រកាសថា ក្រសួងរបស់លោកមានបំណងចាត់វិធានការដើម្បីគ្រប់គ្រងការអនុវត្តនេះ និយាយជារួមគឺគ្រប់គ្រងសកម្មភាពរបស់សមាគមឥស្លាមនៅកម្ពុជា។
សម្លៀកបំពាក់មិនសូវជាសមស្របប៉ុន្មាន
រូបភាពមនុស្សពាក់ស្បៃមុខខ្មៅៗទាំងនេះធ្វើអោយជនជាតិខ្មែរមិនទម្លាប់ មិនថា«ចាម»ឬអត់ទេ។ ជនជាតិឥស្លាមដែលប្រឆាំងនឹងការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងសំខាន់នៃសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកគេ លើកឡើងថា មិទូរ៉មិនមានភាពងាយស្រួលសម្រាប់សកម្មភាពការងាររបស់ពួកគេ ហើយថាវាសមស្របនឹងក្មេងជំទង់ជាង។
អ្នកលក់សាច់គោនៅភូមិព្រែកតាពៅ ចម្ងាយ១០គីឡូម៉ែត្រពីទីក្រុងភ្នំពេញ រៀបរាប់ថា គាត់គួរតែបដិសេធមិនពាក់មិទូរ៉។ អាជីវករដែលមានការភ័យខ្លាចមានកម្មពារដោយសារមុខរបរប្រចាំថ្ងៃរបស់ខ្លួននោះ បានសន្និដ្ឋានថា៖ «ចាប់ពីថ្ងៃខ្ញុំពាក់វាមក គ្មាននរណាហ៊ានមកជិតតូបខ្ញុំទេ! ខ្ញុំគួរតែពាក់សម្លៀកបំពាក់ដើមរបស់ខ្ញុំវិញ ដើម្បីកុំអោយម៉ូយខ្ញុំរត់អស់! គេមិនអាចទុកចិត្តមនុស្សដែលមិនបង្ហាញមុខមាត់នោះឡើយ...។ មានតែស្ត្រីមានប្តីអ្នកមានប៉ុណ្ណោះអាចពាក់មិទូរ៉ ហើយនៅតែផ្ទះ ព្រោះពួកគេមិនចាំបាច់រកលុយចិញ្ចឹមគ្រួសារ»។
ប្រទេសក្រីក្រគឺជាគោលដៅ
អ្នកកាន់សាសនាឥស្លាមដែលស្អប់ការបញ្ចូលការប្រតិបត្តិនេះនៅកម្ពុជា ត្មិះដៀលការអូសទាញរបស់ចលនាជ្រុលនិយមនេះ ដែល«បរាជ័យក្នុងការដាក់គំនិតរបស់ខ្លួនអោយគោរពនៅក្នុងប្រទេសរីកចម្រើន ក៏បង្វែរមកប្រទេសក្រីក្រព្រោះប្រជាជនស្រួលបញ្ចុះបញ្ចូលជាង»។
«នេះគឺជាវិធីគេប្រើ : អ្នកតំណាងរបស់ពួកគេធ្វើអោយមេគ្រួសារប្តូរមកជឿតាមគោលការណ៍របស់ពួកគេ ដោយពន្យល់ពីភាពសមហេតុផលនៃការពាក់មិទូរ៉ បន្ទាប់មកមេគ្រួសារទាំងនេះក៏បញ្ជាអោយប្រពន្ធ និងកូនស្រីៗធ្វើតាមខ្លួនដែរ។ នៅក្នុងប្រទេសមួយដូចកម្ពុជានេះ សេរីភាពសាសនាមានពេញទី ដូច្នេះការអនុវត្តនេះក៏បានចាក់ឫសយ៉ាងលឿននៅក្នុងសហគមន៍ឥស្លាម ជាពិសេសនៅជនបទ។ ដោយសារមេដឹកនាំសាសនាភាគច្រើនបានបាត់បង់ជីវិតក្រោមរបបខ្មែរក្រហម អ្នកមានចំណេះដឹងតិចតួចមិនមានអ្នកនាំផ្លូវផ្នែកសតិបញ្ញាទេ ហើយក៏ចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងងាយនឹងសម្តីដែលអះអាងថា សាសនាឥស្លាមទាមទារអោយពួកគេគោរពការពាក់មិទូរ៉នេះ។ បរិស័ទទាំងនេះប្រាថ្នាចង់បានជីវិតរីករាយមួយក្រោយពេលស្លាប់ទៅ ដោយជឿថាជីវិតបច្ចុប្បន្នមានរយៈពេលខ្លីប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេជឿថា ការគោរពបញ្ញតិ្តនៃការប្រព្រឹត្តិបែបនេះនឹងធានាអោយពួកគេមានជីវិតដ៏ល្អនៅពេលស្លាប់ទៅ...»។
| 
